Աստված տվեց Իր Միածին Որդուն… ի՞նչ է Աստծո համար նշանակում` տալ Միածնին:
Աստված տվեց Աստծուն եւ ստացավ մարդկային ցեղը, եւ Հիսուսի անձի մեջ կայացավ եւ առ այսօր կայանում է Աստծո եւ մարդու վերամիությունը, Աստված տվեց Նրան, Ով միայն Իրենն էր, որպեսզի Նա դառնա նաեւ Մարիամինը, ողջ մարդկությանը:
Աստված մարդուն տվեց Իր սերը` Հիսուսին, որովհետեւ մարդուն ստեղծել էր Իր հավիտենական սիրով նրան սիրելու համար: Աստծո Գառը դեռ աշխարհի սկզբից էր մորթվել մեղավոր մարդկության քավության համար, թեեւ Հիսուս ծնվեց, «երբ ժամանակը հասավ իր լրումին»: Աստված աներեւակայելիորեն մոտ է մեզ, աննկատելիության աստիճան կենսական է, առօրեական եւ կենցաղային, քանի որ Նրանով ենք ապրում եւ շարժվում եւ կանք, միաժամանակ Նա անհասանելի է, անճանաչելի եւ անքննելի, եթերում տարրալուծված լույսի նման առեղծվածային: Բայց Աստված տվեց Իր Միածին Որդուն` Աստծուն Աստծուց, Ով դարձավ մեզանից մեկը` հայտնված Աստված` հասանելի ու հասկանալի, ավելին, Մի Աստված, Ով Ինքն Իրեն է տալիս` որպես Կյանքի Հաց: Շատերը Աստծո զոհողությունը եւ նվիրումը համարում են ծիծաղելի, անտեղի, թուլություն, հիմարություն, ներկայացում…ամեն ինչ, բայց ոչ` սեր, որովհետեւ քչերն են հասկանում, թե սերը ինչ է: Սեր են համարում բնազդային ինքնաբուխ համակրական զգացումները, որ շատ արագ ատելության են փոխվում, ցավի ու վիրավորվածության, երբ փոխադարձ չեն: Աստված Սեր է եւ «Աստծո մեջ չկա փոփոխում կամ փոփոխման ստվեր» (Հակ.1:17): Դժոխքի գաղափարը շատ հակասական տրամադրություններ է առաջացնում տարբեր մարդկանց մոտ, բայց հիմնական ընկալումն այն է, որ դժոխքը Աստծո կամայականության, անգթության արտահայտությունը հանդիսացող ինքնանպատակ մի հաստատություն է, որով Նա սպառնում է Իր կամքը անտեսողներին, եւ որին դատապարտում է նրանց, եթե չեն «դաստիարակվում» սպառնալիքներով: Շատերը ընդհանրապես չեն ուզում գործ ունենալ այդպիսի Աստծո հետ: Բայց իրականում ի՞նչ է դժոխքը: Այն սահմանված, ստեղծված եւ հաստատված չէ Աստծո կողմից, բայց քանի որ Աստծո բոլոր ստեղծածները «դատապարտված են» անընդհատ գոյության, որովհետեւ Նրա բոլոր գործերը լինելու համար են, գոյություն ունի դժոխքը, որը որակապես այլ գոյություն պահպանելու զետեղարան է: Մենք` չնչին իմաստակներս, հստակ զատորոշում ենք մեզ համար լավն ու վատը, սակայն հանդգնում ենք հանդիմանել Իրեն` Իմաստությանը, համատիեզերական մաքրություն անելու եւ աղբը իրեն հատկացված տեղում պահելու համար: Դժոխքը ուղղակի պատժավայր չէ անհնազանդների համար, դժոխքը մարդու որոշակի սուբյեկտիվ հոգեվիճակի օբյետիվ արտացոլումն է Տիեզերքում: Ավելի շուտ` մեռած հոգիների հավիտենական զետեղարանն է: Յուրաքանչյուր մարդ իրավասու է դժոխք «պատվիրել» կամ հրաժարվել դժոխքից: Դժոխքի անհրաժեշտությունը առաջացավ համատիեզերական ապստամբությունից անմիջապես հետո, այն պատրաստվեց սատանայի ու նրա արբանյակների համար, իսկ մարդկանց համար Աստված ի սկզբանե պատրաստել էր արքայությունը: Բայց եթե դժոխքում կարելի է հայտնվել առանց հավելյալ ջանքերի ու զոհողությունների, ապա արքայությունը ժառանգելը պայմանավորված է որոշ բաներից հրաժարումով եւ որոշ բաների հանձնառությամբ: Աստված տվեց Իր Միածին Որդուն, Ով սոսկ Մարդ չդարձավ, Նա դարձավ Ջնջոց մեր մեղքերի համար, Նա դարձավ Հոր հավիտենական Կանչը` ուղղված մեղավորներին, Աստծո Խոսքը Ինքը Բարեխոս դարձավ, դարձավ մեղավոր մարդկանց ներկայացուցիչը Ամենակալ Աստծո գահի առաջ: Աստծո սիրո անհերքելի ապացույցը դարձավ դատապարտված մարդկության դատապաշտպանը, Ճշմարտությունն Ինքը խաչվեց` դառնալով մեղավոր մարդու անմեղսունակության վկայականը: Շնորհների աղբյուրը ընծայեց Իրեն անշնորհակալ մարդկությանը: Աստված տվել է մեզ Ինքն Իրեն, մարդի՛կ: Ոչինչ մի՛ պահանջեք Նրանից, ոչինչ մի՛ խնդրեք: Ոչինչ մի՛ առաջարկեք Նրան: Նա ձեզ է սպասում: Միգուցե Նա, այնուամենայնիվ, արժանի՞ է ձեր փոխադարձ նվիրումին, մարդի՛կ:
Արքայության մեջ բոլորի համար տեղ կգտնվի: Բայց ոչ, մարդիկ մեծահոգաբար ընտրում են դժոխքը, մեծահոգաբար մերժում են Աստծո սերն ու նվիրումը, նրանք ագահ ու աչքածակ չեն եւ կարող են լիովին բավարարվել չնչին ու անցողիկ իրողություններով. անցողիկ աշխարհով ու ապականացու մեղավոր գոյաքարշությամբ:
Աղբյուր՝ «Սյունյաց Կանթեղ ամսաթերթ» #41 (77)
Լիլիթ Հովհաննիսյան
