Պատարագի արարողության սկզբում պատարագիչ քահանան պետք է խորհրդաբար զգեստավորվի։ Նա մեկ կամ երկու սարկավագի հետ առանձնանում է ձախակողմյան ավանդատանը, որտեղ Պատարագի զգեստներն են պահված. Այնտեղ նախ սարկավագներից յուրաքանչյուրն իրենց աստիճանի համեմատ զգեստավորվում են, հետո փոխեփոխ բոլորն ասում են Սաղմոս ՃԼԲ. «Հիշիր, Տեր, Դավթին և նրա ամբողջ հեզությունը…»։ Այնուհետև քահանան առանձին ասում է հետևյալ աղոթքը. «Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոս, Դու, որ լույսը հագել ես իբրև զգեստ…» (Սաղմոս ՃԴ 2) և այլն։ Այդ պահին սարկավագները մոտենում են և զգեստավորում նրան։ Զգեստի յուրաքանչյուր մասի համար հատուկ օրհնության և մասնավոր աղոթքներ կան։ Պատարագի զգեստների օրինակները վերցված են Ահարոնի քահանայական զգեստների օրինակներից (Ելից ԻԸ 4-40« ԻԹ 5-6, Ղևտացվոց Ը, ԺԶ 4)։
Այս զգեստավորմամբ քահանան ծածկում է իր մեղավոր անձը և Պատարագ է մտնում իբրև Քրիստոսի սպասավոր՝ Քրիստոսի փոխարեն։ Ուրեմն, զգեստավորումը խորհրդանշում է քահանայի մերկացումն իր մեղավոր զգեստից. «…Որը պղծության զգեստ է… և արդարության լույսով զարդարվել, որպեսզի արժանի լինի Տիրոջից բխած զգեստավորման լույսը հագնելու»։ Ներսես Լամբրոնացին (1153-1198) իբրև կանոն ավանդում է հետևյալը. «Նրանք, ովքեր Սուրբ Պատարագ պիտի կատարեն, պետք է պատշաճ զգեստներ հագնեն և զարդարեն Աստծո տաճարը, այնպես, ինչպես անհրաժեշտ է»։ Պատարագիչը զգեստավորվելուց հետո ասում է. «Թող իմ անձը Աստծով ցնծա, քանզի փրկության զգեստ և ուրախության պատմուճան հագցրեց, փեսայի պես գլխիս պսակ դրեց և հարսի պես ինձ զարդարելով և մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի շնորհներով զարդարեց»։ (Եսայի ԿԱ )
