Ով չի սանձահարում իր լեզուն, զուր է նրա քրիստոնյա լինելը, և անօգուտ ու ընդունայն են նրա բոլոր գործերը։
Լեզուն էլ հուր է ,որը զարդարում է անիրավ սատանային(Հակոբոս առաքյալ)
Դավիթն ասում է. «Լռեցրու՛ լեզուդ չարությունից» (Սաղմ․ԼԳ), որովհետև լռությունը մեծ առաքինություն է ։
Նաև Սողոմոնն է ասում․ «Մահն ու կյանքը լեզվի ձեռքին են» (Առակ․ ԺԸ), որովհետև ով չար և վատ բաներ է խոսում, մեռնում է նրա հոգին, իսկ ով բարի և օգտակար բաներ է խոսում, նրա հոգին կենդանանում է ։
Վ․Այգեկցի
Աղբյուր՝ «Ն.Չարբախի Սուրբ Խաչ եկեղեցի» խումբ
