Հայրը մեռնելուց առաջ կանչում է իր տղային ու կտակ թողնում նրան, մի տեսակ իր վերջին խրատը.
«Տղաս, ես շուտով պիտի մեռնեմ, իմ հայրական պատվերը հետևյալն է` կյանքումդ ամեն բան արա, բայց սուտ մի խոսիր, եթե սուտ խոսես, ուրեմն իմ զավակը չես»: Հայրը մեռնում է. տղան այն ինչ որ հայրը իբրև կտակ էր թողել իրեն տառացիորեն գործադրում է. գողություն է անում, խոստովանվում է իր մեղքը, որ ինքն է արել, պատժվում է. ոճիր է գործում և չի ուրանում, դրա համար էլ բանտարկվում է, կռվում է ուրիշների հետ և պատմում ճշմարտությունը ու բանտարկվում է: Երբ վերջին անգամ բանտից դուրս է գալիս, ուխտում է, որ այլևս վնասակար գործեր չի կատարելու ու կռահում է, որ հոր կտակը իրեն թելադրում էր օրինավոր մարդ դառնալու մասին: Մարդ ապրելու համար միշտ ուղիղ ճանապարհը պիտի ընտրես, որովհետև զարտուղի ճանապարհները երբեք էլ նպատակակետին չեն հասցնի, ընդհակառակը կտանեն դեպի անդունդ և կործանում:
Տղան հասկացավ հոր խրատը, որը խորքում նրան ցույց էր տալիս կյանքի ճիշտ ճանապարհը. սուտ մի խոսիր: ոչ թե սխալը կատարիր և սուտ մի խոսիր, այլ սխալ ճանապարհով մի գնա, որպեսզի ստիպված չլինես պատիժ կրելու»:
Երիտասարդներ Աստծու պատվիրանն ասում է. «Սուտ մի խոսիր» չի ասում, երբ ուզում ես ստիր, այլ մի բառը արգելում է ընդհանրապես սուտ խոսելը:
Հույն մեծանուն փիլիսոփա Արիստոտելին հարցնում են, թե` «Ի՞նչ է շահում ստախոսը իր սուտ երդումով», նա պատասխանում է. «Իր շահը այն է, որ մարդիկ այլևս չեն հավատում իրեն, երբ նույնիսկ իրական ճշմարտությունն է խոսում»:
