Աստված չի հեռանա մարդուց, եթե մարդը երբեւէ Աստված բառի իրենից հեռացնող համառություն եւ անհավատություն չցուցաբերի։ Աստծո համար գործածված «հեռանալ» բառը չի ընդգրկում լքել իմաստը։ Այստեղ «հեռանալ» մարդուց, նշանակում է նրան թողնել անպաշտպան։
Իսկ եթե Աստված մեզ անպաշտպան թողնի մեր հարատեւ համառության եւ անհնազանդության պատճառով, ո՞վ պիտի կարողանա մեզ պաշտպանել:
«Եթե Տերը չկառուցի տունը, զուր են աշխատում նրա շինարարները: Եթե Տերը չպահպանի քաղաքը, զուր են հսկում պահապանները» (Սաղմոս 127։1):
Այն տունը կամ քաղաքը, որի պաշտպանը Աստված չէ, այնտեղ անապահովություն է տիրում։ Ո՞վ պիտի կարողանա ապահովության զգացում ներշնչել մեզ, եթե Աստված երբեւէ լքի մեզ։ Ո՞վ պիտի կարողանա մեզ ազատել բարձրյալ Աստծո ձեռքից, եթե Նա Իր ձեռքը մեզ վրա բարձրացնել կամենա (Դան. 4; 35)։ Մեզնից ու՞մ սիրտը պիտի չնվաղի, եւ ու՞մ ձեռքը պիտի չթուլանա, եթե Աստված իր սուրը պատյանից հանի (Եզելկ. 21։3-7)։ Մեզնից ու՞մ երեսը պիտի փայլի, եթե Աստված կամենա մեզ «հետ երես առ երես դատ» վարել (Եզ 20;35)։
Ասացե՛ք ինձ, ո՞վ կարողացավ պաշտպանել Ադամին ու Եւային Աստծո առաջ: Ո՞վ փորձեց տեր կանգնել Կայենին, երբ Աստված նրան լքեց (Ծննդ. 4;12)։ Ո՞վ կարողացավ ազատագրել Սոդոմի եւ Գոմորի բնակիչներին երկնաէջ ծծմբից եւ կրակից (Ծննդ. 19։24)։ Ո՞վ մտածեց փրկել փարավոնին ու նրա ժողովրդին, երբ Աստծո բարկությունը բորբոքվեց նրանց դեմ (Ելք. 7։12)։ Ո՞վ հանդգնեց օգնել Նադաբին եւ Աբիուդին, երբ Աստված նրանց կրակով սպառեց (Ղեւտ. 10։1-2)։ Ո՞վ խորհեց ազատել Սամսոնին Փղշտացիների ձեռքից, երբ Աստված հեռացավ նրանից (Դատ. 16; 20-21): Ո՞վ ծրագրեց փրկել Հեղիի երկու որդիներին՝ Ոփնիին եւ Փենէհէսին, երբ Աստված ուզեց սպանել նրանց (Ա Թագ. 2; 25, 34, 4; 11)։ Ո՞վ կարողացավ պաշտպանել Աքարին Աստծո բարկության առջեւ (Հեսու 7։24-26)։ Ո՞վ կարողացավ պաշտպանել Սավուղին, երբ Աստծո Հոգին հեռացավ նրանից (Ա Թագ 16;14): Ո՞ր մարդը կարողացավ հոգ տանել Նաբուգոդոնոսոր թագավորին, երբ Աստված որոշեց ժամանակավորապես հեռացնել նրան մարդկային ցեղից եւ անասունների հետ բնակեցնել (Դան. 4։28-33)։
Ահավոր է ընդդիմանալն Աստծուն, Ով ամեն տեսակի ընդդիմություն կարող է ճզմել։ «Իրոք, որ սարսափելի բան է կենդանի Աստծո ձեռքը ընկնելը» (Եբր. 10; 31)։ Աստված համբերատարություն, ներողամտություն եւ քաղցրություն է ցուցաբերում մեր հանդեպ, որպեսզի ապաշխարությամբ Իրե՛ն դառնանք (Հռոմ. 2; 4): Դառնա՛նք Աստծուն, եւ Աստված էլ դեպի մեզ պիտի դառնա (Զաք. 1; 3): Մոտենա՛նք Աստծուն, եւ Աստված էլ մեզ պիտի մոտենա (Հակ. 4; 8): Աստուած ո՛չ միայն սպասում է, որ իրեն դառնանք, այլեւ անձամբ աշխատում է մեզ իրեն վերադարձնել (Բ Թագ 14; 1):
Լիլիթ Հովհաննիսյան
