Սուրբ Ստեփանոսը ճշմարիտ հավատքի համար առաջին նահատակն է։ Սուրբ Գրքում գրված է, թե ինչպես նա իր արյունը թափեց՝ Հիսուս Քրիստոսին վկայելով, և ինչպես՝ լցված Սուրբ Հոգով, քարոզեց մարդկանց, որի համար ժողովականները, զայրանալով, նրան քարկոծեցին։ Սակայն Ստեփանոսը, ծնկի գալով, աղոթում էր ու ասում․ «Տե՛ր Հիսուս, ընդունի՛ր իմ հոգին։ Տե՛ր, սա մեղք մի՛ համարիր դրանց»։ Եվ մեռավ՝ այս խոսքերն իր շուրթերին։ Ստեփանոսը նաև մեկն էր այն յոթ անձանցից, որոնք Երուսաղեմի Եկեղեցու կողմից սարկավագ ընտրվեցին՝ ժողովրդին սպասավորելու համար։ Սուրբ Գրքում պատմվում է, որ այս անձանց կանգնեցրին առաքյալների առաջ և, աղոթելով, ձեռքերը դրեցին նրանց վրա (Գործք 6:5-6)։ Այս դրվագը սարկավագության ձեռնադրության առաջին օրինակն է։ Եվ քանի որ Սուրբ Ստեփանոսը պատմության մեջ առաջին յոթ սարկավագներից է, նրա տոնին նվիրված օրը Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցում ավանդաբար կատարվում է սարկավագական ձեռնադրություն։
