Այսպէս է ասում Տէրը. «Պահպանեցէ՚ք իրավունքը եւ կատարեցէ՚ք արդարութիւնը, քանզի եկել հասել է իմ փրկութիւնը, եւ յայտնվելու է իմ ողորմությունը»: (Եսայու 56: 1,2)
Արարչագործությունից ի վեր մարդու կյանքը մշտապես լի է եղել Աստծո հետ «հանդիպումներով», երբ Աստված ուղղակի կամ աննուղակի կերպով իր կամքն է հայտնի դարձրել իր ընտրյալների ու իր սիրելիների միջոցով:
Հին Կտակարանի մարգարեական գրականության մեջ հեղինակություն հաղորդելու համար մարգարեներն իրենց տրված հայտնությունից առաջ նշում են, որ Աստված է իրենց հետ խոսում (օր.` Եզեկ. ԺԳ 3) Հետևաբար, Աստծո կողմից պատգամի ստացումն է, որ ներշնչել է մարգարեներին ու Սուրբ Գրքի այլ հեղինակներին` խոսելու ու մարդկանց իրենց Արարչի պատգամները փոխանցելու համար:
Ամեն հավատացյալ և բարեպաշտ քրիստոնյայի համար իր կյանքի մեծագույն հաջողության ու բերկրանքի պահը Աստծո հետ հանդիպումն է` Նրա հետ հաղորդվելը: Մենք` քրիստոնյաներս, մեր կյանքը ապրում ենք Հիսուս Քրիստոսի խոսքի համաձայն. մշտարթուն կերպով ականջ ենք դնում նրա սուրբ Ավետարանի պատգամներին և այն ճշմարտապես կյանքի աղբյուր դարձնում մեր հոգու և մարմնի համար: Մայր եկեղեցին Տիրոջ խոսքը մեզ է հասցնում և կայուն եռանդով շարունակ Աստծո հետ հաղորդ դարձնում` դառնալով Տիրոջ հետ առանձնահատուկ հանդիպման վայր: Ծիսական արարողությունների ժամանակ սրբազան հայրերի ու սպասավորների բերանով հենց Տերն է խոսում մեզ հետ և այդ ձայնը երբեք չի լռում: Սրա լավագույն օրինակը ամեն անգամ սրբազան ծիսակատարությունների ժամանակ Ավետարանի ընթերցումից առաջ ժողովրդին ուղղված ազդարարումն ու կոչերն են. «Ալելուիա, օրթի´, երկյուղածութեամբ լուարուք, պռոսխումէ, ասէ Աստուած…»: Եվ բացի այդ, ընթերցման ժամանակ, հոգևորականը բարձր պահելով Ավետարանը ծածկում է իր երեսը, ի նշան այն բանի, որ ոչ թե ինքն է խոսում, այլ իր բերանով` Աստված: Հենց այս է պատճառը, որ մինչև ընթերցումը սարկավագի կողմից հորդորներ ենք ստանում` ոտքի կանգնելու, ուշադիր և երկյուղով պատրաստվելու Աստծո խոսքը լսելուն: Եվ նաև շատ կարևոր է Աստծո խոսքի ճշմարիտ ընկալումը, որը կատարվում է հոգևորականի կողմից պարզաբանելու և ուղղորդելու միջոցով:
Այսպիսով` առավել հստակ է դառնում այն, որ յուրաքանչյուր քրիստոնյայի կյանքը լիանում է Աստծո կենարար խոսքը լսելով և այն իր առօրյայում պահելով ու կենսագործելով: Իսկ ահա այդ խոսքը, որ մեր սրտի մեջ մտնելով իր առատ ծիլերն է տալիս, ի զորու է մեզ ամբողջապես փոխակերպելու, նոր մարդ դարձնելու ու կենդանի անոթներ Աստծո Սուրբ Հոգու: Աստծո ներկայությունը մեր կյանքում զգալու ամենից դյուրին միջոցը դառնում է իր իսկ խոսքի կենսագործումը մեր կյանքում, քանի որ «Աստված միայն ասաց, և ողջ աշխարը չգոյից ստեղծվեց»:
Պատրաստեց Սևակ ուրկ. Հակոբյանը
Մեջբերումը՝ Գևորգյան Հոգևոր Ճեմարանի երկշաբաթաթերթի 4-րդ համարից
