Կիրակի օրվա խորհուրդը
Միաշաբաթին՝ անդրանիկ օրը, անդրանիկ սուրբ Եկեղեցին էլ՝ Քրիստոսի ընտրյալ հոտը եւ հովիվներս, կոչված ենք ծառայական սպասավորության, որովհետեւ Քրիստոսի մարմնի եւ անդամների՝ Եկեղեցու ծառաներն ենք, որ կոչված ենք ոտքի ելնելու եւ մատռվակելու Տիրոջ տնից՝ աստվածային իմաստների հոգեւոր ու հորդաբուխ հնձաններից:
Արդ, ժամանակն ու վայրը զարդարում ու գեղեցկացնում են եւ՛ խոսքը, եւ՛ խոսքը սիրողներին, ինչպես որ գարնանը, ծաղիկներով զարդարվելով, հողն է զվարթանում, երգեցիկ թռչուններով՝ օդը եւ մեր ունկերը: Այդպես է եւ տերունական՝ կիրակի օրը մեր սուրբ մոր՝ Եկեղեցու դռանը ի փառս Աստծո ասվող մեր խոսքը: Քանզի այս օրը Աստված բացեց Իր անբավ ու անպատում բարիքների անհունը եւ սկսեց ստեղծել արարածներին, որով եւ հիմքը դրեց երկնքի ու երկրի, ինչպես որ նախ երկու սյուն են կանգնեցնում բակի եզրերին եւ ապա աստիճանաբար արանքը լրացնում շինություններով: Որովհետեւ անսահման Բարին չկամեցավ, որ միայն Ինքը վայելի Իր բարիքները, այլ անհրաժեշտ եւ արժանի համարեց տարածել ու առատացնել բարիքը այս աշխարհի շինության համար՝ ոչ թե հանուն Իր կարիքների եւ անհրաժեշտության, այլ՝ որպեսզի վայելեն Իր անսպառ պարգեւներն ու աննախանձ բարիքները:
Արարիչը «մեկ օր» անվանեց կիրակին «Եղավ երեկո, եւ եղավ առավոտ. Մեկ օր» (Ծննդ. 1:5), եւ այս անունը չպետք է վերցնել սրանից, որովհետեւ, ինչպես Բարսեղ Կեսարացին է ասում, մեծ միաշաբաթվա օրը միակն է, որը հանապազ պատվում է Քրիստոսի հարությունը, նաեւ՝ բոլոր ադամորդիներս այս օրը պիտի հարություն առնենք աշխարհի վախճանին, երբ լուսանա վերջին կիրակին, եւ այլ ցերեկ ու գիշեր նրան չեն փոխարինի: Քանզի այն օրը Աստված է լինելու արեգակը, որ երեւալով հայտնվելու է աշխարհին ու այլեւս չի ծածկվելու.
Այս պատճառով մենք պետք է կիրակին սուրբ պահենք ամենայն մեղքից եւ ժամատուն ու պատարագի գնանք, խոստովանությամբ այս կիրակի հաշվետու լինենք վեց օրվա ընթացքում կամա եւ ակամա գործած մեղքերի համար, որպեսզի վերջին կիրակի օրը, երբ հարություն առնենք մեռելներից եւ կանգնենք Աստծո ատյանի առջեւ, այնտեղ Նա հաշիվ չպահանջի գործերի ու խոսքերի դիմաց: Այնժամ ոչ ոք չի կարող ծածկվել մեծ հրապարակում, ուր երկնայիններն ու երկրայինները մեկտեղ են հավաքվելու, ուր ահավոր ու սոսկալի ամոթն է, որից օգուտ չի լինի՝ ի տարբերություն այն ամոթի, որն ունենում են խոստովանության պահին եւ դրանով ազատվում ամոթից:
Արդ, պետք է պատվել եւ պահել կիրակին, բայց ոչ անբանապես՝ միայն չաշխատելով ու որեւէ գործից ձեռնպահ մնալով, սակայն արբեցությամբ, ծաղր ու կատակով եւ դատարկախոսությամբ օրն անցկացնելով, այլ կիրակին պատվելն այն է, որ, ինչպես ասվեց, այն անցնի ժամատուն գնալով ու խոստովանելով, սուրբ հաղորդությամբ եւ Սուրբ Գրքի ունկնդրությամբ:
Աղբյուր՝ «Սյունյաց կանթեղ» N 49. Գրաբարից փոխադրեց՝ Տիգրան Խաչատրյանը
