Ուսուցիչը տեղեկանում է, որ իր աշակերտներից մեկը համառորեն փորձում է հասնել ինչ-որ մեկի սիրուն:
– Սեր մի՛ պահանջիր, այդպես դու չես հասնի նրան, – ասում է ուսուցիչը:
– Բայց ինչո՞ւ:
– Ասա ինձ, ի՞նչ ես անում, երբ քո դուռը թակում է անկոչ հյուրը, երբ նա ամբողջ ուժով բախում է այն, կատաղությունից բղավում, պահանջում բացել, անգամ մազերն է պոկում:
– Ես ավելի ամուր եմ կողպում դուռը:
– Անկոչ հյուրի պես մի՛ թակիր ուրիշների սրտի դռները, այդպես նրանք ավելի ամուր կկողպեն այն քո առաջ: Դարձի՛ր սպասված «հյուր» և քո առջև կբացվի յուրաքանչյուր դուռ:
Պարզապես սիրի՛ր մարդկանց անգամ, եթե սերը փոքր է և աննկատ. դա է այն բանալին, որն ունակ է բացել յուրաքանչյուր սրտի կողպեք, նույնիսկ այն սիրտը, որի կողպեքը վաղուց չի բացվել: Կարևորը, որ այդ սերը անկեղծ լինի, այլ ոչ թե կեղծիք:
Օրինակ վերցրո՛ւ ծաղկից, այն չի վազում մեղուների հետևից, այլ նրանց նեկտար տալով՝ գրավում է դեպի իրեն: Սերը նեկտար է, որը գրավում և իր կողմն է ձգում մարդկանց:
Ռուսերենից թարգմանեց Աննա Սահակյանը
