Հնդկական մի քաղաքի արվարձաններից մեկում սրնգահարը մեղմ հնչյունների ելևեջներով մի խորը փոսի մոտ նվագում է: Ծանր ռոքի սիրահար մի քանի երիտասարդ զինված երաժշտական գործիքներով հավաքվում են նրա շուրջը: Նրանցից մեկը հարցնում է.
Դու գիտե՞ս, թե ի՞նչ է ռոք երաժշտությունը.
Սրնգահարը չի պատասխանում, այլ շարունակելով նվագել` զարմացած հայացքով նայում է նրանց:
Երիտասարդն այս անգամ հեգնանքով ասում է.
Ահա ևս մի մարդ, որ հնամենի երաժիշտ է: Մենք հիմա քեզ կներկայացնենք մոդեռն, կյանք պարգևող երգերը և թե ի՞նչ է ծանր ռոքը, ու դու կհասկանաս, որ ժամանակակից, կյանքից ինչքան ետ ես ընկել:
Ռոքի սիրահարները հպարտորեն սկսում են բարձրաձայն նվագել և երգել: Այդ պահին փոսի միջից ֆշշոց է լսվում, և երկու հսկա կոբրա են դուրս գալիս ու առաջանում դեպի այդ երիտասարդները, որոնք սարսափից քարանում և լռում են:
Սրնգահարն ասում է.
Ինչո՞ւ դադարեցրիք ձեր մոդեռն երգերը, միգուցե այս կոբրաները դրանք գնահատեն, հանդարտվեն ու ձեզ իսկապես կյանք պարգևեն:
Սրնգահարը շարունակում է նվագել և օձերը ետ են քաշվում…»
Հովհաննես Մանուկյան, «Առակներ», Երևան 2012, էջ 45
