Մի անգամ Սուրբ Հայրապետ Ամբրոսիոս Մեդիոլանցին (Միլանցի) մի խումբ մարդկանցով ճանապարհորդում էր իր հովվական իշխանության տակ եղող բնակավայրերով և մի վայրում հանդիպում է մի մեծ ու գեղեցիկ դղյակի: Սուրբ Ամբրոսիոսը հարցնում է դռնապանին, թե ո՞վ է բնակվում այստեղ և նա ասում է, որ իր մոտ կանչեն դղյակի տիրոջը: Երբ դղյակի տերն իր շքախմբով գալիս է, Սուրբ Հայրապետը ողջունում է նրան և ասում. «Որդյակ, ասա խնդրեմ, ո՞վ ես դու և ինչպիսի՞ն է քո ապրելակերպը»: «Ես այս վայրերի տերն եմ, սուրբ հայր, և ինչպիսի՞ն պիտի լինի իմ ապրելակերպը,- ասում է դղյակի տերը,- ամեն ինչ սքանչելի է, ոչ մի բանի կարիք չունեմ, քանզի ամեն ինչ լի ու առատ է իմ շտեմարաններում, ունեմ բազում ծառաներ, հոտեր, անասուններ, մի խոսքով, ունեցվածքիցս չեմ դժգոհում, երեխաներս, թոռնիկներս ողջ-առողջ են, մի խոսքով, ոչ մի հոգս և նեղություն չունեմ, այլ անհոգ և ուրախ կյանք եմ վայելում»:
Դառնալով դեպի իրեն շրջապատողները՝ Սուրբ Հայրապետը ասում է . «Լսեցի՞ք, թե սա ինչ ասաց, դե իսկ հիմա եկեք շուտ փախչենք այստեղից, որպեսզի ինչ որ գալու է այս մարդկանց գլխին, մեզ էլ չվնասի»: Եվ սկսեց արագ հեռանալ այդտեղից՝ ի զարմանս դղյակի բնակիչների, նրա հետ նաև փութով հեռացան իրեն շրջապատողները: Եվ դեռ չէին հասցրել կանգ առնել, երբ մի ահավոր թնդյուն լսվեց, և գետնի մեջ խորասուզվեց դղյակն իր ամբողջ բնակիչներով հանդերձ: Սարսափահար եղած մարդկանց այսպես ասաց Սուրբ Հայրը.
«Զավակներս, այս բանը լավ իմացեք, որ ումից Աստված Իր երեսն է դարձնում, նրան մատնում է անհոգ և անվիշտ կյանքի, իսկ ում որ սիրում է, նրան տալիս է վշտեր, նեղություններ, չքավորություն և այլ փորձություններ, քանզի այս բոլորի միջով անցնելով է, որ մարդ խրատվում է և դաստիարակվում է այն խոսքի համեմատ, թե՝ «Ում որ սիրում եմ, նրան էլ հանդիմանում եմ, եթե խրատի համբերող եք, ուրեմն հարազատ որդիների պես եք»: Իսկ այդ փոսը, որի մեջ խորասուզվեց դղյակը, որպես վկայություն՝ մինչ օրս կա»
(Հոգեշահ գրքերից):
Պատրաստեց՝ Տ. Հովսեփ Ա.Քահանա Հակոբյանը
