Սեր առանց մեկնաբանության

Ավանակը մտնում է մի պարտեզ և հիացմունքով մոտենում գետնին փռված, աչքի զարնող, փքված  արևի ճառագայթներից, փայլփլող, մեծ և դեղնավուն մի պտուղի և ասում.

— Ի՞նչ գեղեցիկ ես ու ախորժելի, վերջապես գտա իմ երկրորդ կեսին: Ի՞նչ է անունդ:

Պտուղը պատասխանում է.

— Ինձ դդմենի են ասում: Իսկ քո ականջներն ինչո՞ւ են ավանակի ականջների նման երկար:

Ավանակն ավելի մեծ հիացմունքով ասում է.

— Որովհետև ես ավանակ եմ: Սիրո հրեշտակներն ինձ հիմար էին ասում: Նույնիսկ հասա երկնքի արքայություն և ցանկացա ներս մտնել ու իմ երկրորդ կեսին փնտրել, բայց հրեշտակները թույլ չտվեցին և ուղարկեցին այստեղ: Ինձ մխիթարեցիր. տեսնում եմ, որ ինձանից ավելի հիմարը կա:

Զուր չեն ասում, որ դդումն էլ է արտաքինից գեղեցիկ, բայց դե դդում է էլի….

Սիրո հրեշտակն իջնում է երկնքից ու հորդորում ավանակին.

— Քո անմտությանը չափ ու սահման չկա, քեզ ուղարկեցի այս պարտեզ, որովհետև քիչ հեռու մի այլ ավանակ եմ նաև ուղարկել, իսկ դու եկար ու դդմին մոտեցար: Այժմ, արագ գնա դեպի մյուս ավանակը, քանի դեռ դա էլ` հմայված ծաղիկներով, ամբողջությամբ չի կերել պարտեզի վարդերը…

Հովհաննես սարկավագ Մանուկյան