Մի աղավնի անըդհատ փոխում էր իր բույնը: Տհաճ, սուր հոտը, որ գալիս էր այդ բներից՝ անտանելի էր նրա համար: Մի օր նա բողոքում է այդ մասին իմաստուն, ծեր աղավնուն: Իսկ վերջինս լսելով նրան անդաթար թափահարում էր գլուխը, և վերջում ասում.
– Տես, երբ դու անընդհատ փոխում ես քո բույնը դրանից ոչինչ չի փոխվում: Հոտը, որ քեզ խանգարում է, ոչ թե բնից է գալիս՝ այլ քո վրայից:
Ռուսերենից թարգմանեց Աննա Սահակյանը
