Կեսօրին անապատում մոլորված մի եգիպտացի, հոգնած ու ծարաված, հասնում է մի մեծ վանական համալիրի, ուր վանականները պատրաստվում էին միջօրեի աղոթքին: Եգիպտացին հիանում է` տեսնելով մի վանականի, որը ջանադրաբար աղոթում էր, եռանդուն կերպով անդադար ծնկի իջնելով և բարձրանալով: Մոտենում է և խմելու ջուր խնդրում: Վանականի դեմքը խոժոռվում է, ու նա զայրացած ասում է.
-Երեք օր է շարունակաբար աղոթում եմ և Աստծուց մեղքերի թողություն խնդրում, իսկ դու եկել ես ու սատանայի միջոցով ինձ աղոթքի՞ց ես ուզում կտրել.
Շփոթված եգիպտացին ներողություն է խնդրում և մտավախությամբ մոտենում մի այլ վանականի, որը ծնկի իջած նույնպես աղոթում էր ու կրկին խմելու ջուր խնդրում:
Այս վանականը դադարեցնում է աղոթքը, կանգնում, ուրախությամբ գնում և խմելու ջուր բերում:
Եգիպտացին հարցնում է.
-Իսկ այն եռանդուն աղոթող վանականի մոտ ո՞վ է կանգնած, որ նրան անընդհատ քաջալերում է անդադար աղոթել և ծնկի իջնել:
Այս վանականը ժպտում է և պատասխանում.
-Սատանան է, որ նրան այդպես եռանդուն քաջալերում է աղոթել և մեղքերի թողություն խնդրել…..
Հեղինակ` Հովհաննես սարկավագ Մանուկյան
