Գրիգոր Տաթևացին ասում է. «Մի’ նախանձիր ուրիշին, համարելով, թե նրա խաչն ավելի թեթև է: Խաչի ծանրությունն ու կշիռը ոչ ոք չի կարող իմանալ բացի նրանից, ով, այն կրում է: Անկասկած է միայն, որ դու ինչպիսի խաչ էլ, որ ընտրելու լինես քեզ համար, ոչ մեկը քեզ հարմար չի լինի, բացի քո խաչից»: … Տերն ավելի լավ գիտի, թե մեզնից ամեն մեկին ի՞նչ է պետք, ինչպիսի~ ծանրություն դնի յուրաքանչյուրիս ուսերին, ինչպիսի~ պայքար, ինչպիսի~ փորձություններ տա մեզ…»:
Այս պատմությունը կարծում եմ հետաքրքիր է.
ԹՌՉՈՒՆԻ ԴԺԳՈՀՈՒԹՅՈՒՆԸ
Մարդը մոտավորապես նման է այն թռչունին, որն իր կյանքից դժգոհ է և ուզում է հավ դառնալ: «Ի՞նչ լավ բան է հավ լինելը, հավանոցում իրենց տերերի առատ կերը կուշտ ուտում են և ջուրը խմում ու զվարճանում են. Ինչ լավ կյանք… մինչդեռ մենք ձմեռը ցրտին ու ամառը տաքին, դրսում ու տների տանիքների քիվերի կամ ջրդոնի մեջ ենք պատսպարվում ու մեր կերը գտնելու և ջուր խմելու համար շատ հեռուներն ենք գնում, երանի նրանց.»:
Այսպիսի ցանկությամբ և նախանձով լցված, թռչունը ամեն օր հավերին երանի է տալիս: Սակայն շաբաթավերջին, երբ տունը հյուրեր էին եկել, տանտերը մի քանի հավերի բռնում ու եփում, որպեսզի հյուրասիրի նրանց:
Թռչունը ականատես է լինում այս տեսարանին, զղջում է իր տված երանիների համար ու Աստծուն փառք է տալիս, որ իր խնդրանքին չի ընդառաջել ու հավ չի դարձրել: Դրանից հետո գոհ է մնում թռչունի իր ողորմելի կյանքից:
Այսպես է կյանքը: Ամեն մարդ գրեթե դժգոհություն կամ մի գանգատ ունի կյանքից և այդ պատճառով էլ կարծում է, թե հարևանը ավելի երջանիկ է, քան՝ ինքը, բայց իրականությունը այդպես չէ: Ամեն մարդ իր դարդը, ցավը կամ դժգոհությունը ունի իր ապրած կյանքի ձևից կամ իր կյանքի ընթացքից:
Աստծուն փառք տվեք Ձեր ապրած այդ վիճակի համար ինչպիսին էլ այն լինի: Միշտ հիշեք, որ դրանից ավելի վատ ապրելակերպեր կան, որոնք ձեզ կարող են հույս տալ:
Պատրաստեց՝ Տ. Հովսեփ Ա. Քահանա Հակոբյանը
