Ո՞րն է կարևոր՝ հոգևոր հարստությո՞ւնը, թե՞՝ դրամը

«Մի մեծահարուստ շատ ունեցվածք էր դիզել, բայց ոչ առանց մեղքերի: Երբ վերջին շնչին հասավ, մերձավորները նրան հորդորում էին, որպեսզի մտածի իր հոգու փրկության մասին: Բայց նա նման խոսքեր լսել չէր ախորժում, այլ մանավանդ մահճի մեջ այս ու այն կողմ շրջվելով` ափսոսում էր, ի խորոց սրտի լացում, կոծում և ողորմելի ձայնով ողբում` ասելով.

 – Ավաղ, ինչ մեծ չարչարանքով ջանացի, որ ունեցվածք ձեռք բերեմ, և ահավասիկ ուրիշները պիտի ժառանգեն ու վայելեն իմ գանձերը: Օ, ունեցվածք իմ, օ, հարստություն իմ, օ, մխիթարություն իմ սրտի, ո՞ւմ ձեռքը պիտի ընկնեք, ո՞ւմ պիտի թողնեմ ձեզ:

 Եվ այսպիսի խոսքեր ասելով` վախճանվեց»: Այսպիսիների համար ասում են՝ «Ողորմելի մարդ, ոչ ինքը վայելեց և ոչ էլ ուրիշներին օգտակար եղավ»։

 Չի կարելի ասել, որ դրամը կարևոր չէ, իհարկե կարևոր է այն իմաստով, որ նրանով կարող ենք կյանքը վայելել ինչ որ չափով։ Սակայն Տերը հորդորում է մեր ունեցածից բաժին հանել նրանց, ովքեր այդ հնարավորությունը չեն ունեցել հասնելու այդ վիճակին։

 Աշխատենք նյութական հարստության միջոցով ձեռք բերել ամենակարևորը` հոգևոր հարստությունը, որը մեզ կուղեկցի դեպի Երկնքի Արքայություն տանող ճանապարհը:

Տ. Հովսեփ Ավագ Քահանա