Սուրբ Գիրքը ստախոսների մասին ասում է․ «Ստախոս շուրթերը պիղծ են Տիրոջ առջև» (Առակ.12:22):
Ստախոս մարդն աշխատում է իր լեզվով տապալել նրանց, ովքեր զարդարված են առաքինություններով: Խոսում է երդվելով, փորձելով բազում խոսքերով համոզել:
Ստախոսը հնարամիտ է և ճարտար: Եթե ստախոսը խոսում է քեզ հետ, իսկ դու ականջ ես դնում, ապա նրա շուրթերից մահացու թույն է հոսում, նման օձի թույնին:
Ստախոս մարդկանց չեն հավատում նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նրանք ճշմարտությունն են ասում: Հենց այդ պատժառով էլ միշտ ճշմարտությունն է հարկավոր ասել և պետք չէ ստել, դա ծանր մեղք է: Սուտը սատանայից է, նա է ստի հայրը: Սուտ խոսցողը դառնում է սատանայի համագործակիցը:
