Երբ քահանայագործությունս նոր էի սկսել, երբեք չէի կարող պատկերացնել, որ կարող եմ աղոթել այն մարդկանց համար, ովքեր ինձ կքննադատեն, կանիծեն եւ թերահավատ կգտնվեն իրենց համար մատուցված աղոթքին: Սկզբում զարմանում, իսկ հետո հասկանում էի նաեւ իրենց, որովհետեւ ով չէր տեսել Կենաց հացը կամ փրկության ճանապարհն, ինչպես կարող էր հավատալ դրան: Երբ դու բարիք ես ստեղծում եւ մարդիկ այն ատում են, նշանակում է `բարիքը դեռ ընկալելի չէ, որովհետեւ ունենալ եւ գնահատել տարբեր են, մեկը աչքեր ունի տեսնելու, մյուսը չունի եւ ամեն ժամ երանի է տալիս նրան, ով տեսնում է, մեկը զավակ ունի, որին անտեսում է, իսկ չունեցողը, երազում դրա մասին, մեկը բանակ չունի, որ իրեն պաշտպանի, իսկ մյուսն այդ բանակին քննադատում է, մեկը եկեղեցի չունի իր աղոթքը մատուցի, իսկ մյուսն այն անարգում է այնպես, ինչպես ոմանք փչացնում են իրենց տեսողությունը եւ նոր հասկանում դրա կարեւորությունը: Այնպես էլ այս պարագայում է եւ շատերը իրենց խոսելու կարողությունն օգտագործում են հայհոյելու եւ անիծելու համար:
Երբ մարդկանց սրտում իշխում է ատելությունը, բռնությունը, զարմանալի է, բայց նրանք երանի չեն տալիս նրանց, ովքեր սիրով եւ աղոթքով են լցված իրենց հանդեպ: Բայց ես հաճախ եմ երանություն ունենում, երբ տեղեկանում եմ, որ մարդկանց մեջ ատելությունը վերածվեց սիրո: Դա ուրախության մի ակնթարթ է, որը զգում են բոլոր նրանք, ովքեր համեմատելու հնարավորություն ունեն, երբ գիտակցում են չարի եւ Աստծո գործերի տարբերությունը:
Այսօր ես երկնավոր Հորը խնդրում եմ, որ նա ամեն օր ամեն պահի հեռու պահի մեզ փորձություններից, արյունահեղությունից, ցավից, վշտից, որ հայը հայի դեմ չպայքարի, որ պատերազմները մեզ լքեն, որ մենք բոլոր հարցերը լուծենք սիրո ուժի հնարավորությամբ, իսկ դուք կարող եք աղոթել նաեւ նրա համար, ով ձեզ համար է աղոթում:
Խաղաղություն բոլորին:
Տեր Համբարձում քահանա Դանիելյան
