Նեղոս գետի ափին արդեն երկար ժամանակ երկու զինվոր են կանգնած: Նրանցից երիտասարդը, անհանգստանալով ու տրտնջալով, հարցնում է.
-Հրամանատա՛ր, ինչո՞ւ ինձ բերեցիր այստեղ, ուր վայրի գազաններն են վխտում:
Տարեց ռազմիկը պատասխանում է.
-Չէ՞ որ խնդրեցիր սովորեցնել պատերազմում հաղթության կանոնները:
Երիտասարդը զարմացած ասում է.
-Շուտով երեկո կլինի, բայց այդպես էլ ոչինչ չեմ սովորել: Այսքան ժամանակ միայն տեսնում եմ գետի հատակում ուրվագծվող հսկա կոկորդիլոսին և ափից քիչ հեռու արածող եղջերուներին:
Երիտասարդը շրջվում է հեռանալու համար, սակայն ականատես է լինում, թե ինչպես է հսկա կոկորդիլոսը ջրի խորքից անսպասելի վեր բարձրանում ու իր երախի մեջ առնում գետի ափին մոտեցած եղջերուներից մեկին:
Տարեց ռազմիկն ասում է.
-Ով կորցնում է զգոնությունը, խոցվում է, ով չի համբերում, հաջողության չի հասնում, ով ճիշտ տեղում չի գտնվում, ինչպես նաև ճիշտ ժամանակին չի գործում, նա իր կյանքն է վատնում: Մի՞թե չնկատեցիր, թե հաջողության հասնելու համար ինչ համբերատարություն ցուցաբերեց հսկա գազանը` կոկորդիլոսը, իսկ անհագ ծարավը հագեցնելու փափագով զգոնությունը կորցրած եղջերուն իր կյանքով վճարեց: Հիմա հասկացար, թե ինչո՞ւ քեզ այստեղ բերեցի: Սովորի′ր համբերել և զգո´ն լինել:
Այդպես էլ առանց անհրաժեշտ համբերության և զգոնության հոգևոր մարտադաշտում հնարավոր չէ հաջողությամբ պայքար մղել:
