Քրիստոս մարդկային մարմին հագավ՝ մարդուն իր մեղքից ազատելու համար: Իր ուսուցումներով և մարդկային կյանքով ցույց տվեց այն ճանապարհը, որով մարդը կարող է հասնել և պետք է, որ հասնի իր վախճանին, այսինքն՝ Երկնային Թագավորության մասնակցության, որն սկսվում է այս աշխարհից ու գնում դեպի հանդերձյալ կյանք: Հիսուսի այս գործը, որն Իր մարդեղության նպատակն է, կոչվում է ՓՐԿԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆ:
«Ես եկա, որպեսզի կյանք ունենաք և առավել ևս ունենաք» (Հովհ. 10:10):
Աստված և մարդ իրար կապողը և միացնողը եղավ Աստվածորդին, մարմնացյալ Բանը՝ Աստված-Մարդը: Քրիստոս է, ուրեմն Փրկիչը, և այս իմաստով պետք է հասկանալ այն խոսքը, որը Պետրոս Առաքյալը արտասանեց իր առաջին քարոզության առիթով.
«Եվ ուրիշ մեկի միջոցով փրկություն չկա, որովհետև երկնքի տակ չկա մարդկանց տրված այլ անուն, որով կարելի լինի, որ մենք փրկվենք» (Գործք 4:12):
Երջանկահիշատակ Գարեգին Ա. ամենայն Հայոց Կաթողիկոսն ասում է.
«Փրկված եմ» բացատրությունը, որին հաճախ հանդիպում ենք մասնավորաբար այս օրերին, սխալ է, եթե հասկացվի պարզապես մարդու կողմից զգացված և ապրված մի վիճակ: Մի տեսակ Աստծու գործին սահման դնել է նշանակում այս, ինչ որ հակասական է և անհասկանալի… Փորձում ենք փրկվել, ձգտում ենք դեպի փրկությունը: Բայց Աստված է փրկության ընթացքի կատարողը, լրացնողն ու պսակողը:
«Փրկված եմ» բացատրությունը, հակառակ իր այս սխալ հասկացողության, կարող է ունենալ ճիշտ նշանակություն, եթե երբեք հասկացվի իբրև հնարավորություն՝ միայն տրված մեզ Քրիստոսով: Քրիստոս փրկեց մեզ, այսինքն հնարավորությունը տվեց մեզ փրկության՝ Իր կյանքով ու խոսքի ճանապարհով և ինչպես տեսանք՝ Իր խաչելությամբ և հարությամբ: Մարդուն մնում է իր սեփական կյանքում այդ հնարավորությունը իրականացնել գործնականապես և ընթացք տալ դրան»:
Գրառում՝ Տ. Հովսեփ Ա.Քահանա Հակոբյան
