Սրբիչը գլխին փաթաթած մի գործարար և բարեպաշտ մարդ ասում է.
-Աստված իմ, ինչքան աղոթում եմ, դեղ եմ խմում, գլխացավս չի անցնում: Արդեն չգիտեմ, թե ինչպես անել…
Նկատում է, որ իրեն ծանոթ մի երգիչ մի սայլ է քարշ տալիս, իսկ սայլը ծանրաբեռնված է մեծ ու փոքր ապրանքներով, իրերով: Եվ սայլի վրա ինչ-որ արարածներ են թռչկոտում ու նրանցից մեկն էլ, իբրև սայլապան, մտրակով հարվածում է երգչին ու դժգոհում.
-Արագ, արագ շարժվիր, մի ձիու չափ էլ չկաս, քանի անգամ քեզ ասեմ, որ ուղղություն վերցրու դեպի բարձունքը…
Գործարարը մոտենում է երգչին ու հարցնում, թե ինչ է կատարվում:
Բեռի ծանրությունից կքված ու լարված երգիչը դժվարությամբ պատասխանում է.
-Գնում եմ դեպի իրականացում, կյանքի իմաստավորում: Սայլի մեջ լցրել եմ իմ նպատակներն ու ծրագրերը, խնդիրներն ու մտահոգությունները: Իսկ այս արարածներն իմ խորհրդատուներն են, որ ինձ հանգիստ չեն տալիս… Իսկ դու ի/նչու ես գլխիդ սրբիչ փաթաթել:
Գործարարը հանում է սրբիչը և պատասխանում.
-Ես էլ քեզ պես մի սայլ էի քարշ տալիս, բայց հենց հիմա հասկացա, որ այլևս գլխացավ չունեմ, քանի որ ծրագրերի ու նպատակների ղեկավարն Աստված է, իսկ ինքս` աշխատող: Մեզ մնում է գործել և աշխատել, իսկ իրականացումը թողնել Աստծուն: Մի կողմ թող այդ սայլը և խաղաղվիր ու ճանապարհրդ առանց այդ սայլի շարունակիր:
Հեղինակ` Հովհաննես սարկավագ Մանուկյան
