Տասնաբանյա պատվիրաններից ութերորդը վերաբերում է գողությանը. «Մի՛ գողացիր» (Ելք 20։15)։
Գողությունը պատկանում է այն մեղքերի թվին, որոնց թողություն ստանալու համար միայն զղջումն ու խոստովանությունը բավական չեն. անհրաժեշտ է նաև փոխհատուցում՝ կա՛մ գողացվածը վերադարձնել տիրոջը, կա՛մ, եթե վերադարձնելն այլևս անհնար է, հասցված վնասը որևէ այլ կերպ հատուցել։
Մովսիսական օրենքը խիստ պատիժներ էր սահմանում գողերի համար. նրանք պետք է վերադարձնեին իրենց գողացածից մի քանի անգամ ավելին և եթե հատուցելու ոչինչ չունեին, ապա հենց իրենք պիտի վաճառվեին (Ելք ԻԲ 1-4), իսկ մարդագողերը մահվան էին դատապարտվում (Ելք 21։16, Բ Օրենք 24։7)։
Պողոս առաքյալն ասում է. «Ով գողանում էր, այլևս թող չգողանա, այլ մանավանդ թող աշխատի իր ձեռքերով բարիք արտադրել, որպեսզի կարո՛ղ լինի տալու նրան, ով կարիքի մեջ է:» (Եփես. 4։28), քանի որ «ո՛չ գողերը, ո՛չ ագահները…. Աստծո արքայությունը չեն ժառանգելու» (Ա Կորնթ. 6։10)։
Նաև գողության մի տեսակ է, երբ մեկը կորած իր է գտնում և իրի տիրոջը ճանաչելով հանդերձ՝ այն չի հանձնում նրան (Ղևտ. 6։3-4)։
