Հինգ-վեց տարեկան մի տղա, զբոսնելով անտառում ծնողների հետ, տեսավ մաքուր առվակ: Նա ըմպեց թարմ ջրից և հետո զվարճանալու համար ձեռքը վերցրեց մի ճյուղ ու սկսեց խառնել առվակի ջուրը: Առվակի հատակը հողի նստվածք էր, ուստի միանգամից մակերս բարձրացան հողի մեջ ընկած տրևներ և տարբեր տեսակի աղբ:
Երբեմնի զուլալ ջուրը դարձավ ոչ պիտանի ըմպելու համար: Փոքրիկին այլևս հաճելի չէր նայել առվակի աղտոտված ջրին: Նա ճյուղը գցեց դրա մեջ և վազեց մայրիկի մոտ:
Իսկ ինչ-որ տեղ՝ բարձր լեռներում, մեկ ուրիշ տղա նույնպես զվարճանում էր լեռնային առվակով: Նա ևս ցանկանում էր պղտորել ջուրը ճյուղով: Սակայն առվակի հատակը քարքարոտ էր և նա ինչքան էլ խառնեց առվակը միևնույն է ջուրը չպղտորվեց և ջրի հոսքը մաքուր էր նախկինի պես:
Որոշ մարդիկ արտաքնապես թվում են բարի և կարեկցող, ինչպես մաքուր առվակը: Բայց հենց պատահականորեն նեղացնես այդպիսի մարդու, ապա կտեսնես թե ինչպես հոգու խորքից դուրս կհոսի ինքնակարծությունը, մանրախնդրությունը, հպարտությունը և հին վիրավորանքները՝ անտառի առվակի տիղմի ու աղբի նման:
Ռուսերենից թարգմանեց Հովհաննես սարկավագ Ասատրյանը
