Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին հաճախ է հիշատակում ննջեցյալներին։ Սակայն, շատերը միտումնավոր մեջբերում են Սուրբ Գրքից հատվածներ ու փորձում մարդկանց մոլորեցնել, թե մեռած մարդու համար ինչո՞ւ եք աղոթում։
Իրենց խոսքերը ապացուցելու համար՝ նրանք վկայակոչում են Սուրբ Գրքի հետևյալ տողը. «Աստված մեռելների Աստվածը չէ, այլ ողջերի, որովհետև բոլորը նրա համար կենդանի են» (Ղուկաս 20, 38): Մինչդեռ Սուրբ Գրքի տարբեր մեկնաբանները հետևյալ տողերում ոչ մի արգելք էլ չեն տեսնում, այլ այստեղ նշվում է, որ Աստված բոլորի Աստվածն է՝ թե՛ մահացածների և թե՛ ողջերի: Ու եթե մեզ համար մեկի անժամանակ այս կյանքից հեռանալը համարվում է մահ, ապա, ինչպես տեսնում ենք, Աստծո համար բոլորն էլ ողջ են և շարունակելու են գտնվել այս վիճակում՝ մինչև սոսկալի դատաստանը։
Եկեղեցական կանոնագրքի կանոններից մեկում նշվում է, որ Աստված լսում է ողջերի աղոթքները և թեթևացնում մեռյալների հոգիների բեռը: Այնպես որ, Սուրբ Գիրքը նման արգելքներ չի սահմանում և քանի դեռ երկրի վրա ենք և հնարավորություն ունենք՝ պետք է ապաշխարենք, մեղքից արձակում գտնենք: Չէ որ, հեռանալով այս կյանքից՝ հանդերձյալում նման հնարավորություններ այլևս չկան, ուրեմն՝ մնում է միայն Եկեղեցու բարեխոսությունն ու հոգեհանգիստը։
