Զրախոսություն նշանակում է զուր, անտեղի ու անպատշաճ խոսքեր արտասանել։ Հաճախ նույն իմաստն է արտահայտում, ինչ դատարկաբանությունը։
Սակայն այստեղ նկատի են առնված այն անպատշաճ խոսքերը, որոնք վերաբերում են հավատքին, Աստծուն, Եկեղեցուն և այլ սրբություններին, երբ մեկն այս մասին հանդուգն տեսակետներ է արտահայտում, որոնք հակասում են Եկեղեցու հավատքին ու վարդապետությանը։
Զրախոսությունը հաճախ կարող է վերածվել հերձախոսության, երբ մեկն արդեն համոզված կերպով քարոզում,ուսուցանում է Եկեղեցու հավատքին ու վարդապետությանը հակասող իր հայտնաբերած «ճշմարտությունները», համախոհներ է հավաքում, ինչի հետևանքով Եկեղեցու մեջ կարող է առաջանալ հերձված ՝ բաժանում և պառակտում հավատացյալների մեջ:
