Մի երիտասարդ գալիս է իր առաջնորդի մոտ և հայտնում իր հիասթափությունների, շարունակ կասկածների մասին: Նա նաև խոստովանում է, որ այլևս չի ուզում եկեղեցի գալ: Հովիվը մի պահ մտածում է և ասում.
Լավ, բայց մինչ հեռանալդ կարո՞ղ եմ քեզ մի բան խնդրել:
Իհարկե, ասեք:
Գնա այն ծեր կույրի մոտ, որ ձեր փողոցի վերջում է ապրում, և նրա համար Սուրբ Գրքից մի հատված ընթերցիր:
Երիտասարդը նման խնդրանք չէր սպասում. չէ՞ որ հենց ինքն է այժմ կասկածների մեջ, ինչպե՞ս գնա և մեկ ուրիշի համար սկսի Աստվածաշունչ կարդալ: Բայց քանի որ հովիվն արդեն ցույց էր տվել այն գլուխները, որ պետք է կարդալ, երիտասարդը համաձայնում է:
Մեկ շաբաթ անց նա հովվի մոտ է գալիս՝ լայն ժպիտը դեմքին:
Երբ ես կույր ծերունու դեմքին տեսա ուրախության արցունքները, երբ տեսա, թե ինչ ուրախությամբ էր լսում Սուրբ Գիրքի խոսքերը, իմ միջից իսպառ հեռացան բոլոր կասկածները:
Հովիվ, ես ուզում եմ մնալ եկեղեցում և ծառայել Աստծուն:
