Մի հավատացյալ մարդ սիրում է ծայրահեղորեն բարեգործություն և շռայլություն անել, և նրա բարեգործ լինելը չափից ավելի շատ է լինում: Եվ մի օր օգտվելով դրանից սատանան որոշում է փորձության ենթարկել այդ մարդուն: Եվ կիրակի օրը, երբ այդ մարդը պիտի առավոտյան գնար Սբ. Պատարագի, ճանապարհին սատանան կերպարանափոխվում է ու դառնում իբրև մի պառավ ու մոտենում գումար խնդրում: Մարդը տալիս է գումարը, պառավը փառք է հայտնում Աստծուն, իսկ մարդը շարունակում է ճանապարհը: Սատանան պտտվում է և այս անգամ մի ծերունու կերպարանքով է հայտնվում ու գումար խնդրում: Մարդը առանց մտածելու տալիս է և շարունակում, իսկ ծերունին փառք է հայտնում Աստծուն: Երբ քիչ էր մնացել, որ հասներ կառքին ու նստեր կառքի մեջ, որպեսզի հասներ եկեղեցի, սատանան այս անգամ էլ ցնցոտներով հագնված երեխայի կերպարանքով է հայտնվում և գումար ուզում, մարդը տալիս է և նստում կառքը: Կառապանը հարցնում է.
-Արդյոք գումար ունես, որպեսզի վճարես ճանապարհի համար, քանի որ հեռվից տեսա, թե ինչպես էիր գումարներդ բաշխելով գալիս:
Մարդը ձեռքը տանում է գրպանը և տեսնում է, որ այլևս գումար չի մնացել…: Սատանան այս անգամ հայտնվում է մի մեծահարուստի տեսքով և կառք պահանջում: Կառապանն ասում է մարդուն.
-Ահա ես քեզ չեմ կարող տանել, քանի որ գումար չունես, իսկ մեծահարուստին չեմ կարող եմ ձեռքիցս բաց թողնել:
Մարդը շվարած իջնում է կառքից, ու մեծահարուստը, որը կերպարանափոխված սատանան էր, նստում է կառքը, գրպանից հանում ծայրահեղ բարեգործ մարդու տված գումարները, տալիս կառապանին ու ասում.
-Շտապիր դեպի եկեղեցի, այնտեղ շատ բան ունեմ անելու…:
իսկ մարդը ոտքով ընկնում է ճամփա, որ միգուցե հասնի Սբ. Պատարագին և եկեղեցու հավատացյալներին զգուշացնի, որ սատանան շտապել է այդտեղ, որպեսզի մարդկանց շեղի ու խանգարի եկեղեցու հոգևոր հաղորդակցությունից:
Հեղինակ՝ Հովհաննես սրկ. Մանուկյան
