Ցավով այսօր նորից Ազգային ժողովի ամբիոնից լսեցինք հիասթափեցնող խոսքեր։ Այս անգամ հեղինակը պատգամավոր Մարիա Կարապետյանն էր։
Առհասարակ բոլոր խոսքերն ու ելույթներն ունեն նպատակ, ուղերձներ և հասցեատեր։
Ուղերձները հետևյալներն են.
Եկեղեցին դեմ է պետականությանը։
Հայը պետք է հրաժարվի իր ազգային երազանքներից։
Եկեղեցին զբաղվում է քաղաքականությամբ։
Այս խոսքի հասցեատերը պարզ ժողովուրդն է, իսկ նպատակը` մարդկանց մոլորեցնելը։
Եթե Եկեղեցին դեմ լիներ պետականությանը, ապա հինգերորդ դարում, երբ հայոց իշխանական տներն ուզում էին, որ օտարը իրենց ղեկավարեր, Սահակ Պարթև Հայրապետը չէր ասի իր հայտնի խոսքը, թե ավելի լավ է իմ հիվանդ գառնուկը, քան օտարի առողջ գայլը։ Այս մոտեցման կրողն է Հայ Եկեղեցին։
Երկրորդ. հրեաները տարիներ շարունակ որտեղ էլ որ լինեն կենաց են ասում. “հաջորդ անգամ Երուսաղեմում”` այդպիսով իրեց երազած հայրենիքը շահելով և պահելով։ Իսկ այսօր քաղաքականությունն ու աշխարհաքաղաքականությունը վեր է դասվում ազգային երազանքից։
Երրորդ. Հայ Եկեղեցին ոչ թե զբաղվում է քաղաքականությամբ, այլ ազգային անվտանգության հարցերն է բարձրացնում և պիտի բարձրացնի, քանի որ իշխանությունն իր տեղում չէ։
Եվ տիկնոջ վերջին. “Մի՞թե թուրքին ատելու մեջ է ամփոփված դարերով նվիրագործված մեր ավանդույթները”, պարզապեզ “ցնցող” է։ Թուրքը պիտի ներողություն խնդրի հայից, սա է արժանապատիվ հայի մոտեցումը։ Մարդասիրություն և քրիստոնեություն մի’ խաղացեք։
Ամենայն Հայոց Հայրապետին էլ դաս մի’ տվեք, թե ինչ պիտի ասի և ինչ պիտի չասի։ Ժողովուրդը լսում է Ամենայն Հայոց Հայրապետի պատգամը, մի’ մոլորեցրեք մարդկանց։
