Ընթերցեցի Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին ուղղված Վարդգես Սահակյանի (նախկինում` Տ. Հովհաննես աբեղա Սահակյան) նամակը:
Ցավ եմ ապրում, որ ժամանակին միաբանակից մեր եղբայրը փորձում է այլափոխել իրողությունները և իր նկատմամբ Վեհափառ Հայրապետի կեցվածքը: Չանդրադառնալով իր ծառայությանը` խոսեմ միայն իր մայրիկի բուժման առնչությամբ ներկայացված պատմությանը: Քաջ առողջություն եմ մաղթում նրան:
Սակայն նկատի ունենալով այն, որ անձամբ եմ առնչվել Հայր Սուրբին և փորձել նաև օգտակար լինել` հանուն ճշմարտության պետք է ասեմ հետևյալը:
Երբ տեղեկացանք նրա մայրիկի առողջական խնդիրների և նրան Պետերբուրգ բուժման տանելու մտադրության վերաբերյալ` մեր հերթին հորդորեցինք նրան պատրաստելու բժշկական թղթերը, որպեսզի Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին ներկայացնենք, հայտնեցինք նաև, որ Հայ Եկեղեցին կապահովի Պետերբուրգում նրանց կեցության պայմանները, կմիջնորդի նաև այնտեղ հայտնի մի հայ բժշկի` ցուցաբերելու անհրաժեշտ հոգատարությունը: Վեհափառը նման պարագաներում միաբաններին միշտ զորակցություն և նաև նյութական աջակցություն է ցույց տալիս:
Հայր Սուրբը համաձայնեց` խոստանալով ներկայացնել ամենը: Սակայն երկու օր անց, երբ փնտրեցինք նրան պայմանավորվածությունների համար, պարզվեց, որ նա արդեն առանց որևէ իրազեկման և արտոնության, թողնելով իր հովվական ծառայությունը ԵԿՄ-ում, մեկնել է երկրից և այն էլ ոչ թե Պետերբուրգ, ինչպես պատրաստվում էր, այլ Գերմանիա: Հասկանալի է, որ դա մեկ օրվա պատրաստության խնդիր չէր: Չենք քաշվում նաև տեղեկացնելու, որ մինչ մեկնումը նա գումարներ է վերցրել մի շարք եկեղեցականներից, այդ թվում և ինձանից, ու Մայր Աթոռի պաշտոնյաներից:
Հաջորդող ամիս մենք փորձեցինք ամեն կերպ կապ հաստատել Հայր Սուրբի հետ, սակայն մեր ջանքերն արդյունք չտվեցին, իր կողմից որևէ նամակ էլ չառաքվեց Մայր Աթոռ տեղեկացնելու իր վիճակի մասին: Միայն 2017 թ. մարտի 31-ին նա արձագանքեց` սոսկ տեղեկացնելով, որ մայրը հիվանդանոցում է, ինքը կապի միջոցներ չունի:
Հայր Հովհաննեսի` ծառայությունը լքելու հարցը, նկատի ունենալով ընտանեկան պարագաները, հետաձգվեց և քննարկման նյութ չդարձավ: Սակայն, նկատի ունենալով հաջորդող ամիսների լռությունը և այն, որ նրա հետ որևէ կապ հաստատելու փորձերն ապարդյուն էին և ակնհայտ էր Գերմանիայում մնալու մտադրությունը, խնդրին ընթացք տրվեց և միաբան աբեղան հռչակվեց կարգալույծ:
Որտե՞ղ է այստեղ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի մեղավորությունը, որ առաքել է ուսումը շարունակելու արտասահմանում, փորձել է միշտ ընդառաջել նրան, նաև ժամանակին` ընդառաջ իր դիմումին նրա ծառայության վայրը փոխելու հարցում:
