Ասում են, թե խաչակրաց արշավանքից վերադարձած դեպի իր հայրենի գերմանական գյուղը, մի մռայլադեմ ասպետ ծնկի է գալիս իրենց գյուղի լճակի մոտ ու նայում պարզկա ու կապուտակ լճակի մեջ արտացոլվող իր դիմագծերին ու ասում.
-Ո՞վ է այս մռայլ մարդը, որ լճակի միջից նայում է ինձ : Տեր Աստված հոգիս խաղաղ չէ: Հասա իմ նպատակին, տեսա սուրբ քաղաքը, հաղթեցի թշնամուն և վերադարձա, սակայն կարծես ինքս ինձ չեմ գտնում ու չեմ հասկանում, թե ինչու եմ այսքան տկարանում…
Արագորեն շրջվում է և տեսնում, որ երկու ասպետներ սրերով միմյանց դեմ մարտնչում են: Նրանցից մեկը սայթաքում և ընկնում է, գլխից դուրս է թռչում սաղավարտը, և մռայլադեմ ասպետը քարացած տեսնում է, որ ընկած մարդը ինքն է…: Պատյանից հանում է սուրը և դեմ հանդիման կանգնում մյուս ասպետի առջև` պաշտպանելու համար ընկածին: Իր դիմաց կանգնած զորականը դանդաղորեն հանում է սաղավարտը, և մռայլադեմ ասպետը մատնվում է շփոթմունքի, քանի որ կրկին տեսնում է, որ ինքն է…:
Նրան է մոտենում մի վանական ու ասում.
-Ի՞նչու ես սուրդ հանել այս ամայի դաշտում ու միայնակ մարտի սպասում: Չե՞ս տեսնում, որ հոգիդ ու մարմինդ միմյանց դեմ են մարտնչում, Թշնամաբար ես նայում նրանց, հաշտվիր և հոգուդ, և մարմնիդ հետ, շնորհակալ եղիր նրանցից ու քո ջերմագին սերը հաղորդիր նրանց` ներողություն խնդրելով նրանց տառապանք ու ցավ պատճառելու համար: Դու չպետք է մարմնիդ ու հոգուդ դեմ պայքարես, այլ մեղքի դեմ:
Երբ մարդ կորցնում է իր ներքին խաղաղությունը, հիվանդանում է…, իսկ աստվածային սերը անգին դեղ է, որ մարդուն բժշկում է…
Հեղինակ` Հովհաննես սարկավագ Մանուկյան
