Ուսուցիչը փուչիկներ է բերել դպրոց և խնդրել երեխաներին վերցնել դրանք և իրենց անունները գրել նրանց վրա:
Այնուհետև բոլոր փուչիկները դուրս բերվեցին միջանցք և ուսուցիչը խառնեց դրանք: Որից հետո 5 րոպե տվեց երեխաներին, որպեսզի բոլորը գտնեն փուչիկը`իրենց անունով: Երեխաները վազեցին նայելու, բայց ժամանակն անցավ, և ոչ ոք չգտավ իրենց փուչիկը…
Այնուհետև ուսուցիչը երեխաներին հորդորեց.
Վերցրեք մոտակայքում գտնվող փուչիկը և տվեք այն մարդուն, որի վրա գրված է նրա անունը: Երկու րոպեից պակաս անցավ, և յուրաքանչյուրն իր ձեռքում ուներ իր փուչիկը:
Վերջապես, ուսուցիչը ամփոփեց բարոյականությունը, որը բխում է այս փորձից.
«Փուչիկները երջանկության պես են: Մեկը նրան չի գտնի, եթե նա միայն իրենն է փնտրում: Բայց եթե բոլորը հոգ են տանում միմյանց մասին, կարող եք ավելի արագ գտնել նրան»:
