«Աստված աչքի լույսի պես պահում է մեզ»:
Հնդկացի ցեղերից մեկն իր պատանիներին մարզելու յուրօրինակ միջոց էր ընտրել: Երիտասարդ պատանու 13-րդ տարեդարձի գիշերը կապում էին նրա աչքերը, տանում էին մի մութ անտառ և այնտեղ միայնակ թողնում ողջ գիշեր։ Նա առաջին անգամ էր այդքան հեռու իր ընտանիքի և ցեղի խնամքից ու հսկողությունից։
Երբ պատանին հանում էր իր աչքերի կապը, տեսնում էր միայն խավար և մթություն: Ամեն մի չորացած ճյուղի ճայթունից նա անհանգստանում էր՝ կարծելով, թե ինչ որ վայրի կենդանի պատրաստվում է հարձակման: Ամեն կենդանու ձայն լսելիս նա պատկերացնում էր, թե գայլն է, ահա, գալիս իր վրա։ Տերևների մեջ սուլող քամին ամենատարբեր սարսափազդու մտապատկերների առիթ էր դառնում:
Ի վերջո, լուսաբացին նա տեսնում էր, թե ինչպես են առավոտյան արևի առաջին ճառագայթներն սկսում լուսավորել մթամած անտառը։ Նա նշմարում էր ծառերը, ծաղիկները, արահետների ուրվագծերը։ Իսկ հետո, ի զարմանս իրեն, նա տեսնում էր, որ ինչ որ մեկը կանգնած է իրենից մի քանի քայլ հեռավորության վրա… Տղայի հայրն էր՝ նետ ու աղեղով զինված և պատրաստ ողջ գիշեր հսկելու իր զավակի անվտանգությունը։
Այն պահերին, երբ մեր կյանքը մթին անտառի է նմանվում, և թվում է, թե մենակ ենք ու անօգնական, միշտ հիշենք, որ, այո՛, թեև մենակ ենք, բայց ոչ միայնակ։ Մեր երկնավոր Հայրը միշտ մեզ հետ է, և երբ Նրա լույս ճառագայթները մռայլ խավարը փարատեն, այնժամ պիտի տեսնենք մեր Տիրոջը, որ հսկում է մեզ վրա և «աչքի լույսի պես պահում մեզ» (Բ Օրինաց 32.10):
Հատված՝ Մեսրոպ վարդապետ Պարսամյանի «Լույս և հույս» հոգևոր խորհրդածություններ գրքից
