Ողորմություն սերմանելու մասին

Կորնթացիներին ուղղված նամակում սուրբ առաքյալ Պողոսը կոչ է անում կորնթացիներին մասնակից լինելու ողորմություն անելու մեծագույն գործին:
Նա օրինակ է բերում նրանց մակեդոնացիներին, որոնք չափազանց աղքատ էին, սակայն բաժին էին հանում իրենց աղքատիկ ունեցվածքից Պաղեստինում գտնվող կարիքավոր քրիստոնյաներին: Եվ առաքյալն ասում է կորնթացիներին. «Քանզի ով, որ մի բան սերմանում է խնայելով, խնայողությամբ էլ կհնձի, եւ ով առատաձեռնորեն է սերմանում, առատությամբ էլ կհնձի» (Բ Կորնթ. 9; 6):
Ոչ թե հացահատիկի սերմանելու եւ հնձելու մասին է ասում նա, այլ ողորմություն սերմանելու մասին: «Ով քիչ կսերմանի նա քիչ էլ կհնձի»: Այսպես է լինում միայն Աստծո գործերի մեջ, իսկ երկրավոր գործերում լինում է այլ կերպ՝ պատահում է որ հողագործը քիչ սերմանի, իսկ Աստված առատ բերք տա եւ քիչ սերմանողը շատ կհնձի: Լինում է եւ հակառակը՝ առատ սերմանողը շատ չի հնձում՝ կարկուտը ավերում է եւ ոչինչ չի հավաքում: Իսկ Աստծո գործերում այդպես չի լինում՝ միշտ է եւ անփոփոխ այն, որ ժլատությամբ սերմանողը քիչ է ստանում, իսկ ով առատաձեռն է, առատ էլ ստանում է: Առատ սերմանել հրամայում է մեզ առաքյալը: Ինքը՝ Հիսուս Քրիստոս բազմիցս կոչ է անում ողորմություն անել, եւ լսեք, թե Նա ինչ մեծ նշանակություն էր տալիս ողորմությանը՝ բացարձակ նշանակություն: Փարիսեցիներին եւ օրենսգետներին հանդիմանող Իր խոսքի մեջ, որոնք շատ կարեւոր էին համարում բաժակներ, ամաններ եւ նստարաններ լվանալու սովորությունը, Նա ասում է. «Բայց տեսե՛ք, թե ինչ է իսկապես արժան. Ողորմությո՛ւն տվեք, եւ ահա ձեր ամեն ինչը մաքուր կլինի»: Փարիսեցիների եւ դպիրների մասին Հիսուս ասում էր, որ նրանց ներսը լի է հափշտակությամբ եւ չարությամբ, բայց եթե նրանք ողորմություն անեն, ապա իրենց ներսը, որ լի է չարությամբ, մաքուր կդառնա:
Այդպես էլ մենք պիտի մտածենք մեր մասին: Եվ մեր ներսը՝ սրտի խորհուրդները, անմաքուր են, լի են անօրենությամբ եւ պղծությամբ: Պետք է եւ շատ անհրաժեշտ մաքրել մեր ներսը, մեր սրտերը եւ Տերը ցույց է տալիս դրա համար շատ պարզ միջոց՝ ողորմություն տվեք եւ ամեն ինչը մաքուր կլինի, ձեր ներսը մաքուր կդառնա: Հիշե՛ք դա, լավ հիշեք, որ ողորմության զորությունը շատ մեծ է: Սուրբ Հովհան Ոսկեբերանը ողորմությունը անվանում է բոլոր առաքինությունների թագուհի: Նա ասում է, որ ողորմությունը մեր առաջ Երկնքի դռներն է բացում: Նա ասում է, որ մեր տված ողորմության ուժով, մահից հետո մեր հոգիները կանգ չառնելով մաքսատներում առանց խոչնդոտների են բարձրանում Աստծո աթոռի առաջ: Նա հիշեցնում է մեզ հեթանոս Կոռնելիոս հարյուրապետին, որը շատ գթասիրտ էր, մեծ ողորմություն էր արել եւ հաճախ աղոթում էր: Եվ Աստված ուղարկում է նրա մոտ Իր հրեշտակին, որն ասաց Կոռնելիոսին. «Քո աղոթքներն ու ողորմությունները հիշվեցին Աստծո առջեւ» (Գործք.10;4): Բարձրացան առ Աստված… Լսեցի՛ք, ուղիղ Աստծու մոտ են բարձրանում, Տիրոջ աթոռի առաջ են ելնում:
Գիտեք դուք, եւ ես արդեն քանիցս ասել եմ ձեզ այն մասին, թե ինչպես եւ ինչի համար է մեր Տեր Հիսուս Քրիստոս դատելու մարդկանց Ահեղ Դատաստանի Օրը: Նա չի հարցնելու մեզանից եւ ոչ մեկի, թե որքան երկար ենք մենք աղոթել, չի հարցնի երկրպագե՛լ ենք Երուսաղեմում Նրա գերեզմանին, ամուսնացա՞ծ էինք, թե կույս: Այս ամենը չի հարցնի, այլ միայն մեկ բան՝ տվե՞լ ես ողորմություն: Կատարե՞լ ես գթության գործեր: Եվ ըստ այդմ ասելու է զարմանալի խոսքեր.
«Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, քանի որ դուք արել եք դա Իմ այս փոքր եղբայրներից մեկին, ապա Ինձ եք արել» (Մատթ.25; 40): Ամբողջ բարիքը, որ անում ենք դժբախտ մուրացկան ու աղքատ մեր եղբայրներին՝ ընդունում է Նա իբրեւ Իր համար արված:
Ով Տե՛ր, Տե՛ր իմ, ինչ մեծություն է դա՝ Դու Ինքդ ընդունում ես մեր ողորմությունը: Քեզ, մեր Աստծուն, պիտի տանք մենք ողորմություն: Իսկ Սուրբ Գրքի խոսքը անփոփոխ է եւ ճշմարիտ. ամեն ողորմություն, որ անում ենք մեր թշվառ, ընչազուրկ եղբայրներին, ողորմություն է, որ տրվում է Ինքն Հիսուս Քրիստոսին:
Ինչպիսի մեծություն է դա եւ որչափ մենք պետք է խորհենք առաքյալի խոսքերի վրա այն մասին, որ չի կարելի ժլատությամբ անել այն, որովհետեւ տվածի դիմաց պակաս կհնձենք նաեւ Աստծո շնորհը: Պետք է անենք այն միշտ, չհոգնելով եւ ոչ թե առժամանակ: Ողորմությունը պետք է դարձնենք մեր մշտական ուղեկիցը, գթասրտությամբ պետք է պարուրենք մեր սիրտը: Եվ եթե առատաձեռնությամբ կատարենք ողորմությունը, ապա եւ կհնձենք մեծագույն շնորհը, քանզի այդպես է ասում Ինքն՝ Հիսուս Քրիստոս. «Տվե՛ք եւ պիտի տրվի ձեզ. Ձեր գոգը պիտի լցնեն առատ չափով՝ թաթախուն, շարժուն, զեղուն. Այն չափով որով չափում եք, նո՛ւյն չափով պիտի չափվի ձեզ համար» (Ղուկ.6;38):
Տեսե՛ք, թե մի կտոր հացի, մի բաժակ սառը ջրի դիմաց, որը տալիս ենք կարիքավոր մարդուն, Տերը մեզ հատուցում է անսովոր չափով՝ առատ եւ զեղուն, անհամեմատ ավելի մեծ, քան այն, ինչ տրվեց Նրան հանձինս աղքատ մեր եղբայրների: Դարձյալ, առաքյալը շարունակում է. «Յուրաքանչյուրը թող տա, ինչպես հոժար է սրտով եւ ոչ թե հարկադրաբար եւ տրտմությամբ, որովհետեւ Աստված սիրում է զվարթառատ տուրքը» (Բ Կորնթ.9;7):