Երանելի Հովհաննես Աստվածաբանը, որ հասել էր խոր ծերության եւ ուժը կորցրել էր ոչ այնքան ծերությունից, որքան մեծ, մեր բանականությանն անհաս գործերից, ժողովարան բերվեց իր աշակերտների կողմից: Առաքելական փութաջանությունը նրան ստիպեց քարոզել Աստծո Խոսքը եւ սովորեցնել քրիստոնյաներին: Բայց ծերունին խոսել չկարողացավ, դրա համար էլ բավարարվեց ընդամենն այս բառերով. «Զավակնե՛րս, սիրեցե՛ք միմյանց»: Զարմանալով, որ նույն պատվիրանը կրկնում է անընդհատ` նրանք հարցրեցին դրա պատճառը եւ Քրիստոսի սիրելին պատասխանեց. «Դա՛ է Փրկչի պատգամը, որի կատարումը, Աստծուն սիրելուց հետո, ամբողջ Օրենքի համառոտ բովանդակությունն է»:
Հատված «Բարեպաշտության թանգարան» գրքից՝ Թարգմ.՝ Հ. Բեգլարյանի
