Մի կոմս հեռավոր Արևելքից վերադառնալիս յուրահատուկ պտղատու մատղաշ ծառեր է բերում և պատվիրում իր երկու ծառաներին դրանք իր պարտեզում աճեցնել: Նրանցից մեկն առավել ջանադրությամբ, խնամքով և հոգատարությամբ կատարում է իր գործը: Երբ կոմսը հյուրերի հետ մտնում է պարտեզ, տեսնում է գեղեցիկ ու փարթամ ծառեր, որոնց վրա մեծ-մեծ տառերով փակցված է նաև այդ ծառայի անուն, ազգանունը: Մյուս ծառայի աճեցրած ծառերն ավելի փոքր էին ու անշուք: Սակայն կոմսը վերջին ծառային ավելի շատ է վարձատրում, քան մյուսին: Իսկ սա վրդովված ասում է.
-Սիրելի կոմս, միթե չես տեսնում, թե ինչպիսի վեհապանծ ծառեր եմ աճեցրել և ինձ արդարացիորեն չես վարձատրում:
Կոմսը պատասխանում է.-
-Դու արդեն ինքդ քեզ վարձատրել ես, և նույնիսկ պտուղները քաղելիս և հյուրասիրելիս, պտուղների վրա քո անունն ես փակցնում….: Ուստի, իմ վարձատրությունն առատ է նրա համար, ով թույլ է տալիս, որպեսզի ինքս նրա անունը վկայեմ հյուրերի առջև….
Թույլ տվեք, որպեսզի Աստված ձեզ բարձրացնի ու վարձատրի…: Եվ ձեր գանձերը թող երկնքում լինեն…
Հեղինակ` Հովհաննես սարկավագ Մանուկյան
