Մի անգամ, երբ ես գտնվում էի Սուրբ քաղաքում, ինձ մոտ եկավ մի Քրիստոսասեր և ասաց. «Այնպես ստացվեց, որ իմ և եղբորս միջև մի փոքր անհաշտություն առաջացավ, հիմա նա չի ցանկանում հաշտվել ինձ հետ, ու այժմ խնդրում եմ, շնորհ արա, խոսիր նրա հետ»: Ես ուրախությամբ համաձայնվեցի, և կանչելով այդ եղբորը, խոսեցի նրա հետ այն ամենի մասին, ինչը որ կարող էր նրան ուղղել դեպի սերը ու խաղաղությունը: Նա կարծես թե համաձայնվեց, սակայն հետո ասաց ինձ. «Ոչ, չեմ կարող հաշտվել, որովհետև խաչով եմ երդվել, որ չհաշտվեմ»:
Այն ժամ ես ժպտալով ասացի նրան. «Քո երդումը այսպիսի իմաստ ունի, երդվում եմ Քո Սուրբ Խաչով, որ չեմ պահի Քո պատվիրանները, այլ կկատարեմ կամքը Քո թշնամու՝ սատանայի»: Իմացիր, որ մենք ոչ միայն պարտավոր չենք կանգնել մեր տված խոսքի վրա, որով խոստացել ենք անել մի ինչ-որ չար գործ, այլ առավել հարկ է, զղջալ և ապաշխարել այն բանի համար, որ ինքներս մեզ ստիպել ենք նման ձևով վարվել: Ինչպես որ ասում էր աստվածային Բարսեղը.
«Եթե Հերովդեսը սթափվեր և չիրագործեր իր տված երդումը, չէր ընկնի ահավոր մեղքի մեջ՝ գլխատելով Քրիստոսի Մկրտչին»: Եվ վերջապես, ես նրա առջև բերեցի Սուրբ Ավետարանի խոսքը այն մասին, որ Տերը ցանկացավ լվանալ Սուրբ Պետրոսի ոտքերը, իսկ այս վերջինը վճռականորեն, որ հատուկ է երդվողներին, ասաց. «Չես լվանա»: Իսկ հետո ոչ միայն համաձայնվեց այդ բանին, այլև ցանկացավ ավելին (Հովհ. 13: 5-10):
ԱԲԲԱ ԶՈՍԻՄՈՍ
