Առողջ եւ ամուր ընտանիք կազմելու նախաշեմին Եկեղեցին երիտասարդ զոյգերին առաջարկում է դիտարկել հետեւեալ նախապայմանները: Ամուսնութեան ամենակարեւոր նպատակներից մէկը որդեծնութիւնն է: Հետեւաբար` ամուսնական կապի համար մարմնական առողջութիւնն անհրաժեշտ է: Առողջութեան նկատառումներից ելնելով` արգելւում է պսակադրել կնատեացներին, կուրտերին, նաեւ նրանց, ում մասին յայտնի է, որ նրանք անպտուղ են: Անհրաժեշտ են նաեւ հասունութիւնը եւ չափահասութիւնը, ինչպէս նոր սերնդի ֆիզիքական եւ հոգեկան առողջութեան համար, այնպէս էլ սիրոյ եւ բարոյականութեան գաղափարի հաստատման համար: Ընդ որում` կինը պէտք է լինի հասուն/չափահաս (17 տարեկան), իսկ տղամարդը մեծ լինի նրանից (20-25 տարեկան): Կարեւոր է նաեւ ազգակցական կապը: 13-րդ դարում Հայ Եկեղեցին սահմանել է, որ ամուսնացողները պէտք է իրարից հեռու լինեն եօթ պորտով (որդին հօրից հեռու է մէկ աստիճանով` պորտով, թոռը` երկու, այսինքն` երկու անձանց միջեւ ծնունդների թիւը հաշււում է աստիճաններով կամ պորտերով, երկու եղբայր կամ քոյր իրարից հեռու են երկու պորտով. այրն ու կինը չեն բաժանւում պորտով, քանի որ համարւում են մէկ մարմին): Եկեղեցին անհրաժեշտ է համարում, որպէսզի ամուսնանալ ցանկացող երիտասարդն ու աղջիկը լինեն մկրտուած եւ դրոշմուած: Եկեղեցին արգելում է քրիստոնեայ տղամարդու կամ կնոջ ամուսնութիւնն այլադաւան կնոջ կամ տղամարդու հետ, բացառութեամբ այն դէպքի, երբ այլադաւան տղամարդը կամ կինը քրիստոնեութիւն են ընդունում: Փոխադարձ սիրոյ հիմքը միադաւանութիւնն է, քանի որ մարդիկ հոգեւոր աճի հասնում են հաւատքով: Տղամարդը տան գլուխն է, կինը` նրա սիրտը, այնպէս որ գլուխն ու սիրտը փոխհամաձայնութեամբ միանում են սիրով եւ հաւատարմութեամբ: Հարկ է, որ Պսակի Խորհուրդը կատարի հոգեւորականը եկեղեցում` խաչքաւորի եւ ժողովրդի ներկայութեամբ: Այն Պսակը, որը գաղտնի է կատարւում, անվաւեր է համարւում:
Հատված «Книга Вопрошений» գրքից, թարգմանեց՝ Տ. Ղևոնդ վրդ. Հովհաննիսյանը
