Հոգին է կենդանարար, մարմինը ոչինչ անել չի կարող:
Ով ցանում է մարմնի համար, մարմնից էլ կհնձի ապականություն, ով ցանում է Հոգու համար, հոգուց էլ կհնձի հավիտենական կյանք:
Անհեթեթ է մտածել, թե այդ խոսքերը կոչ են անում անտեսել մարմինն ու մերժել ամեն մի մարմնավոր գործառույթ, ճիշտ հակառակը. այս խոսքերը ցույց են տալիս մարմնի գոյության իմաստավորման ճշմարիտ ուղին:
Իմ մարմինն է՝ ինչ կուզեմ՝ կանեմ, իմ կյանքն է՝ ինչպես կուզեմ՝ կտնօրինեմ: Այսօր ավելի շատ ենք լսում այսպիսի անլուրջ եւ անպատասխանատու արտահայտություններ, որ արգասիքն են ժամանակի մտայնության եւ հոգեւոր դաստիարակության պակասի: Այս ամենի ամենասարսափելի կողմն այն է, որ ծնողներն իրենք վայեր են ժառանգում՝ գայթակղեցնելով իրենց երեխաներին եւ նրանց աշխարհի զոհասեղանին դնելով, այդ զոհասեղանին գեհենի դժոխային կրակն է վառվում եւ մոխրացնում մեր մարդկայնության վերջին մնացորդները: Այնինչ Սուրբ Գիրքը հավաստիացնում է, որ մեր մարմինը ընդամենը «ամանաթ է», մի բան, որ պետք է պահպանել, մեկ ուրիշի համար մինչեւ նրան հանձնելը եւ նրա ստանալը՝ իբրեւ սեփականատեր, եւ առավել եւս, մեր երեխաները մեր սեփականությունը չեն, որպեսզի մենք մեր հայեցողությամբ նրանց դաստիարակենք, մենք պետք է նրանց դաստիարակենք Աստծո երկյուղով եւ Ավետարանի վարդապետությամբ: Նրանք այս աշխարհում ունեն իրենց առաքելությունը, որը մենք չէ, որ նշանակում ենք, այլ Աստված Ինքը, մենք պետք է ընդամենը նպաստենք, որպեսզի մեր երեխան կարողանա իր մեջ բացահայտել այդ առաքելությունը եւ ձգտել դրա կատարմանը: Ըստ Պողոս առաքյալի, մեր մարմինը պատկանում է Աստծուն եւ մեր ամուսնուն: Մեր մարմինը Սուրբ Հոգու տաճար է, համենայնդեպս, մկրտությունից սկսած, այդ է նրա գործառույթը, թեեւ շատերը այն կրկին վերածում են մեհյանի: Մեր մարմնի, կյանքի եւ շնորհների իրական սեփականատիրոջ մասին ունեցած սխալ պատկերացումներից են ծնվում բոլոր մեղքերը, քանզի եթե մեկը ուրիշի՝ իրեն պահ տված սեփականությունը հափշտակում է եւ սեփականատիրոջը զրկում, նա անիրավ է: Սակայն առավել անիրավ է նա, ով իր սրտում Աստծո համար մի գլուխը դնելու տեղ անգամ չի թողնում: Քրիստոնյայի համար մարմինը նույնքան մեծ կարեւորություն ունի, քանզի մարմնի երկրային սրբությունը երկնային անապականության երաշխիքն է: Պողոս առաքյալը կոչ է անում սուրբ պահել մարմնի տաճարը եւ չտրվել անառակության: Քրիստոնեական ընտանիքի մե՛ջ է Աստված ներդրել արարման եւ կատարելագործող շնորհաբաշխության օրհնությունը, որը «կարմիր խնձորի» հետ թաղում են բոլոր անամոթ ու անպատկառ մարդիկ: Քանի որ մեր մարմինն ու մեր կյանքը մեզ չեն պատկանում, ապա մեղք է, եւ աններելի մեղք, ինքնասպանությունը, սակայն սարսափելին այն է, որ այն անդառնալի մեղք է եւ ենթակա չէ ապաշխարության: Մարմինը կարող է լինել անկման եւ ապականության գործիք, եւ կարող է լինել կատարելագործման եւ սրբության անոթ: Ընտանիքը՝ հասարակության այդ բջիջը, իր կենսաապահովումը պետք է իրագործի Սուրբ Եկեղեցու գրկում, օրհնության ու շնորհաբաշխության փափագով եւ ակնկալիքով, հակառակ դեպքում սերունդները օրհնության ու շնորհի փոխարեն անեծքներ ու արատներ կժառանգեն: Վաղուց արդեն ապացուցված է, որ մարմինը միայն նյութական սուբստանցիա չէ, այն էներգիան ընդունում, կրում, կուտակում, պահպանում, սպառում, հաղորդում, սերունդներին է փոխանցում … համատիեզերական բազմաբովանդակ իմֆորմացիան՝ մարդու անկման եւ կրկին վերելքի հնարավորության մասին: Այդ իմֆորմացիան վկայում է, որ ուղղաձիգ մարդկության ընթացքը ուղղագիծ չէ, այլ վայրիվերո՝ կախված կոնկրետ անձանց եւ կոնկրետ ազգերի որոշակի ընտրությունից՝ անկում, թե վերելք: Այսօր այդ ընտրությունը արվում է առավել ապրիօրի կերպով, որովհետեւ աղետալիորեն քիչ են մտածող ու գիտակից մարդիկ, իրենց մարմնին հոգեւոր ընթացք տվող մարդիկ, սեփական սկզբունքներ ունեցող եւ սեփական նպատակները հետեւողականորեն հետապնդող մարդիկ՝ Աստծո պատկերն ու նմանությունը չկորցրած եւ պահպանող էակները: Քրիստոնեությունը անտես չի առնում եւ չի ստորադասում մարմինը. մարմինը Սուրբ Հոգու տաճար է, այսպես է միայն այն իմաստավորվում, մարմնի հանդեպ ինքնանպատակ սերն ու ուշադրությունը ճնշում է հոգին եւ կասեցնում նրա վերելքն ու կատարելագործումը, ավելին՝ պատճառ է դառնում հոգու անկման եւ ուծացման: Մարդը իսկզբանե մարմնավոր էակ է եւ այդպիսին պիտի մնա, պարզապես հոգու կատարելագործման շնորհիվ այն պիտի վերափոխվի:
Հոգեւոր մարդը մարմինը արհամարհող մարդը չէ, այլ մարմինը՝ որպես իր էության անբաժանելի մասը սրբացնող մարդն է: Ողջ աստվածային տնօրինությունը եւ Հարության հրաշքը Տերը մեր մարմնի համար իրագործեց, մեր մահկանացու մարմնի համար փառավորվեց Խաչի մահով եւ մեր մահկանացու մարմնի համար հրաշափառորեն Հարություն առավ մեռելներից եւ մեզ գերեզմանը ընդմիշտ լքելու հաստատ հույս պարգեւեց:
Հեղինակ՝ Լիլիթ Հովհաննիսյան
