Մի անվանի հոգեբան իր դասախոսությունն այսպես սկսեց.
-Ով է ցանկանում ստանալ այս 20 դոլլարանոց թղթադրամը
Շատ ձեռքեր բարձրացան…ցանկացողները շատ էին…
-Մինչ ձեզանից մեկը կստանա այս թղթադրամը, ես ինչ որ բան կանեմ նրա հետ,-շարունակեց հոգեբանը:
Նա ճմրթեց թուղթն ու կրկին հարցրեց,թե ինչ-որ մեկը ցանկանում է վերցնել այն …
Կրկին բարձրացան ձեռքեր…
-Այդ դեպքում, -պատասխանեց նա, -ես կանեմ հետևյալը.
Նա թղթադրամը նետեց հատակին, ոտքով տրորեց, հետո բարձրացրեց ճմրթած ու կեղտոտված դրամն ու հարցրեց.
-Դե, և ձեզանից ում է հարկավոր այս կեղտոտ թղթադրամը
Դարձյալ ցանկացան բոլորը…
-Սիրելի բարեկամներ,հենց նոր դուք ստացաք մի թանկարժեք դաս, -ասեց հոգեբանը, -չնայած այն ամենին, ինչ արեցի ես այս թղթադրամի հետ, դուք բոլորդ ցանկացաք ստանալ այն…քանի որ այն չի կորցրել արժեքը…նա շարունակում է մնալ 20 դոլլար արժողությամբ թղթադրամ…
Կյանքում էլ է հաճախ այդպես պատահում, երբ մենք հայտվում ենք «հատակին», տրորված, կեղտոտված… նման իրավիճակում մենք մեզ զգում են անարժեք, անպետք …Կարևոր չէ ,թե ինչ է պատահել քեզ հետ, կամ՝կպատահի… կեղտոտ , թե մաքուր դու երբեք չես կորցնի քո արժեքը…Դու միշտ կլինես անգին ` Աստծո և նրանց համար, ովքեր սիրում են քեզ…
