Աբբան պատմում է հետևյալ պատմությունը.
«Մի անգամ թանկարժեք քարերի վաճառքով զբաղվող մի վաճառական իր երեխաների հետ բարձրանում է մի նավ՝ իր հետ ունենալով բազում թանկարժեք քարեր ու մարգարիտներ, որոնք մեծ շահով վաճառելու հույս ուներ այն երկրում, դեպի ուր ուղևորվում էր: Պատահում է այնպես, որ Աստծո կամքով վաճառականը շատ է սիրում նավի վրա իրեն սպասարկող մի պատանու և ուշադրության էր արժանացնում նրան, ու ինքն էլ նավարկության ընթացքում հարգվում էր նրա կողմից և այդ պատճառով էլ նրան միշտ հաղորդակից էր դարձնում իր սեղանին: Մի օր այս պատանին նկատում է, թե ինչպես են նավաստիները փսփսում իրար մեջ, և ականջ դնելով գլխի է ընկնում, որ նրանք որոշել են վաճառականին գցել ջուրը՝ իր թանկարժեք քարերը հափշտակելու նպատակով: Այս բանը մեծ վիշտ է պատճառում պատանուն: Եվ հետո երբ թախծոտ դեմքով նա մոտենում է վաճառականին, որպեսզի սովորականի պես ծառայություն մատուցի, վաճառականը հարցնում է, թե ինչո՞ւ է այդպես տխուր: Պատանին չհամարձակվելով ասել ճշմարտությունը, պատասխանում է, թե ոչինչ էլ չի պատահել: Սա նորից պնդում է, թե.
«Ի՞նչ որ բան կա սրտումդ, ասա ինձ ճշմարտությունը, ինչպես որ կա»: Պատանին սկսում է հեկեկալ և ասում է նրան, որ նավաստիները այսպիսի բաներ են ծրագրում իր դեմ:
-Դա հաստա՞տ է, -հարցնում է վաճառականը:
-Այո, -պատասխանում է պատանին, -նրանք իրար մեջ դա արդեն հաստատ որոշել են:
Այդ ժամանակ վաճառականը կանչում է իր երեխաներին և ասում. «Ինչ որ ձեզ ասեմ, կատարեք այն՝ առանց հակաճառելու»: Հետո փռելով սփռոցն ասում է. «Բերեք այստեղ արկղերը»: Նրանք բերում են և նա սկսում է քարերն ամբողջությամբ դատարկել: Դատարկելով բոլորը, ասում է. «Այսպիսին է կյանքը, այս առարկաների պատճառով ես ծովը գցվելու մեծ վտանգի եմ ենթարկվում, և ոչինչ ինձ հետ չտանելով, քիչ հետո մահն իմ վրա կհասնի»: Հետո հրամայում է երեխաներին. «Ծովը գցեք այս բոլորը»: Նրանք այս խոսքերը լսելով, անմիջապես այդ բոլորը ծովն են գցում: Այս տեսնելով նավաստիները ապշում են և քանդվում են նրանց չար խորհուրդները:
Վերջացնելով այս պատմությունը, երանելի Աբբա Զոսիմոսը ավելացնում է. «Տեսնո՞ւմ եք, թե նրա խորհուրդները ինչ ընթացք ստացան, ինչպես նա նույն պահին վարվեց իմաստությամբ, թե՛ խոսքով և թե՛ գործով: Եվ բոլորը այս վաղանցիկ կյանքը պահպանելու համար: Եվ արդարացի է վարվում, խորհելով, որ եթե մահանա, ի՞նչ օգուտ կունենա այս քարերից: Իսկ մենք մի չնչին կորուստ կամ զրկանք չենք ուզում անտարբեր կրել հանուն Քրիստոսի պատվիրանների: Իսկ եթե չենք կարողանում չվշտանալ, այդ ժամանակ հարկավոր է վշտանալ մեզ վնաս հասցնողների հոգու կորստյան համար, այլ ոչ թե ունեցվածքի կորստի, քանզի նա անիրավություն գործելով զրկում է իրեն արքայությունից, որովհետև
«Անիրավները Աստծո Արքայությունը չեն մտնում» (Ա• Կորն.6.9): Իսկ քեզ անիրավություն կրողիդ շնորհեց հավիտենական կյանք, ինչպես որ ասում է Տերը այսպիսիններին. «Ուրախացեք և ցնծացեք, քանի որ ձեր վարձքը շատ է երկնքում« (Մատթ. 5.12):
