Մի թագավոր, երբեմն, իբրև հյուր, այցելում է բարեպաշտ մարդկանց: Եվ այդպիսի մի օր, երբ արքան շրջում էր քաղաքում, պատվիրանները պահող մի օրենսգետ անհամբեր կերպով ժամանակ առ ժամանակ մտնում է իր տուն և դուրս գալիս: Երբ թագավորը մոտենում է, այդ պահին այս մարդն իր տան ներսում է լինում, և թագավորին հյուրընկալում է նրա հարևանը, որը վաշխառու էր: Օրենսգետը, այդ ամենը տեսնելով, դուրս է գալիս ու դժգոհությամբ ասում.
-Թագավորն արդարացի չէ և մեղավորներին է այցելում ու նրանց հյուրը լինում:
Ապա կրկին ներս մտնում, չորս կողմը նայում, կիսամութ թաքստոցից մի սնդուկ հանում, բացում և զգուշությամբ մի փոքրիկ ադամանդյա զարդատուփ դուրս բերում: Մեծ հիացմունքով և ակնապիշ նայում զարդատուփին և արագորեն կրկին թաքցնում սնդուկի մեջ, քանի որ նկատում է իր հետևում կանգնած թագավորի զինվորին, որն ասում է.
-Ով օրենսգետ, թագավորը ցանկանում էր քեզ այցելել, բայց քեզ թվում է, թե դու առաքինի ու արդար ես, սակայն տեսնում եմ, որ քո սրտում ու հոգում եսասիրությունն ու ագահությունն է իշխում: Ուստի, նայիր սրտիդ ու հոգուդ մեջ, թե ինչպիսի մեղքեր ես խնամքով թաքցրել, որոնք գանձեր ես համարում: Արդ, ի՞նչու ես բողոքում , երբ արքան քո տան մոտով է անցնում, իսկ դու ներսում ես գտնվում և ոչ թե նրան դիմավորելիս….
Հեղինակ` Հովհաննես սարկավագ Մանուկյան
