Եկեղեցական երաժշտությունն իրավամբ կարելի է կոչել ձայների աստվածաբանություն, ինչպես որ եկեղեցական պատկերագրությունը կոչում են գույների աստվածաբանություն: Եվ սա ոչ միայն այն պատճառով, որ եկեղեցական երգերի տեքստերն ունեն աստվածաբանական անհուն խորություն, որտեղից կարելի է քաղել եկեղեցու վարդապետության շատ մանրամասներ և նրբերանգներ, այլև զուտ երաժշտական տեսանկյունից: Այդ մեղեդիներն ամբողջացնում են հայրերի աղոթքը և մեզ, մասնակից դարձնելով նրանց աղոթական փորաձառությանը, հաղորդ դարձնում Սուրբ Եկեղեցու հավիտենական ներկայությանն Աստծո մեջ:
Եկեղեցական երաժշտությունը մի համակարգ է, որը որպես եկեղեցական մշակույթի անբաժանելի մաս ձևավորվել երկար դարերի ընթացքում և Տիրոջ փառաբանության բնական ծնունդն է: Այն արտահայտությունն է եկեղեցու սուրբ հայրերի, շարականագիր վարդապետների և նրանց միջոցով նաև ողջ եկեղեցու առ Աստված տածած անսահման սիրո և երկյուղածության: Սխալված չենք լինի, եթե ասենք, որ մեղեդին անբառ աղոթքն է մարդկային հոգու:
Այս տեսանկյունից քրիստոնեական երաժշտությունը պետք է լինի ներդաշնակ, որպեսզի չքանդի հոգու ներդաշնակությունը, պետք է նոր երգ լինի, հանգստացնող, ցավերը մեղմող, չարը մոռացության մատնող, պետք է լինի անուշեղենի նման և տխրության դեղի պես, պետք է երգ լինի, որ ինքնատիրապետում է դաստիարակում:
Հոգևոր երգերի սուրբ խոսքերն ավելի ջերմորեն են բորբոքում մեր հոգիներն առաքինությամբ, երբ նրանք լավ են երգվում: Առ Աստված ուղղված մեր հոգևոր շարժումներից յուրաքանչյուրին հատուկ են ձայնային որոշակի ելևէջներ, որոնք ինչ-որ խորհրդավոր կերպով կարողանում են ունկնդրի հոգում ևս արթնացնել հոգևոր նույն շարժումը:
Երաժշտության կոչումն է վերականգնել մարդու անկման պատճառով ավերված աշխարհի ներդաշնակությունը, քրիստոնեական երաժշտությունը նոր կյանքի խորհրդանիշն է: Մարդու ողջ կյանքը պետք է երաժշտության վերածվի, ցնծագին երգի, Տիրոջ փառաբանության:
Երաժշտությունը ամենից ժամանակավորն է մշակույթի բոլոր տեսակներից, ամենից անցողիկը, ժամանակի մեջ անհետ կորչողը, բայց և մշակույթի միակ տեսակն է, որը միանում է անդրանցականին և մնում հավիտենության մեջ:
Պատրաստեց՝ Հրաչյա-Ժորա Հակոբյանը
Մեջբերումը՝ Գևորգյան Հոգևոր Ճեմարանի երկշաբաթաթերթի 1-րդ համարից
