Մարդիկ ապրում են քարաշեն տներում, այնինչ Աստված նախընտրում է բնակվել մարդանց սրտերում: Այսօր այդ սըրտերը ավերված են անտարբերությամբ ու ապականված մեղքով, իսկ Տերը՝ վտարանդի:
«Չգիտեք, որ Աստծո տաճար եք դուք, եւ Աստծո Սուրբ Հոգին է բնակվում ձեր մեջ: Եթե մեկն Աստծո տաճարն ապականի, Աստված էլ նրան պիտի ապականի. որովհետեւ սուրբ է Աստծո տաճարը, որը դուք եք» Ա Կորնթ. 3;16-17:
Մարդիկ շենացնում են իրենց տները, պարարտացնում են մեհյանների վերածված մարմինները, իսկ անտեսանելի հոգուն չեն նկատում, որ իրեն զգում է բանտված ու գանահարված: Չարը կարող է մի վայրկյանում վերացնել մարդկությանը Երկրի երեսից, բայց նրան մարդու զուտ ֆիզիկական ոչնչացումը չի հուզում, այլ հոգեւոր կործանումը, բարոյական անկումը, անդառնալի կորուստը: Աստված ընտըրյալների համար խափանում է չարի ծրագրերը՝ ապաշխարության ժամանակ տալով, իսկ նրանց, ում մեղքերի բաժակը բերնեբերան լիքն է՝ նենգ սըրտերին ու անհագ աչքերին, դատապարտում է հավիտենական միայնության ու խավարի: Սատանային պետք է մարդու հոգին օտարել Աստծուց, որովհետեւ այդ հոգին նրա համար անարժեք է: Այնինչ Հիսուս այդ հոգու համար Իր կյանքը տվեց եւ արժանիորեն փոխադարձն է պահանջում մարդուց. «Քեզ գրում եմ այս բանը, որովհետեւ հույս ունեմ, որ շուտով կգամ: Իսկ եթե ուշանամ, դու կիմանաս, թե ինչպես պետք է վարվես Աստծո տան մեջ, որ կենդանի Աստծո Եկեղեցին է` սյուն եւ հաստատություն ճշմարտության: Եվ հայտնապես մեծ է աստվածապաշտության Խորհուրդը, որ հայտնվեց մարմնով, արդարացավ Հոգով, երեւաց հրեշտակներին, քարոզվեց հեթանոսների մեջ, հավատալի եղավ աշխարհում եւ Երկինք վերացավ փառքով» Ա Տիմ.3;14-16: Նա գնաց մեզ համար այնտեղ օթեւան պատրաստելու` խոստանալով. «Եւ Եթե գնամ եւ ձեզ համար էլ տեղ ատրաստեմ, դարձյալ կգամ ու ձեզ կառնեմ Ինձ մոտ, որեսզի ուր Ես Եմ, դուք եւս այնտեղ լինեք»Հովհ.14;3: «Քանզի գիտենք, որ եթե մեր այս հողեղեն տունը, որ մեր մարմինն է, ավերվի, Աստծուց շին֊ված անձեռակերտ հավիտենական տուն ունենք Երկնքում: Եվ այս մարմնի մեջ հառաչում ենք, որովհետեւ փափագում ենք Երկնքի բնակությունը հագնել: Միայն թե, երբ այն հագնենք, մերկ չլինենք. քանի որ մինչ այս հողեղեն տան մեջ ենք, հառաչում ենք ծանր բեռան տակ, որովհետեւ չենք ուզում մերկանալ այս մարմնից, այլ` երկնայինը հագնել սրա վրա, որպեսզի ինչ որ մահկանացու է, կլանվի կյանքից: Եվ Աստված է, որ մեզ պատրաստում է այս փոփոխությանը, նա, որ տվեց մեզ Հոգու առհավատչյան:
Արդ, ամեն ժամ քաջություն ունենք եւ գիտենք, որ ինչքան երկար մնանք այս մարմնի մեջ, օտարանում ենք Տիրոջից, (որովհետեւ հավատով ենք ընթանում եւ ոչ թե` երեւույթների վրա հիմնված): Եվ վստահություն ունենք, ու առավել եւս հաճելի է մեզ դուրս գալ այս մարմնից եւ մտնել Աստծո մոտ: Ուստի հոգ ենք տանում, որ, մնանք թե դուրս գանք, հաճելի լինենք միայն նրան. քանզի մենք բոլորս Քրիստոսի ատյանի առաջ պիտի ներկայանանք, որպեսզի յուրաքանչյուրը ստանա, ինչ որ արել է ավելի առաջ իր մարմնով` թե՛ բարի, եւ թե՛ չար» Բ Կորնթ. 5;1-10:
Այսօր գծվում է շատերի համար աննշմարելի այն սահմանագիծը, որից այն կողմ մարդը չի կարող համատեղել նյութական բարեկեցությունն ու հոգու փրկությունը, որովհետեւ մոտենում է մեծ նեղությունը: «Չխաբվեք. Աստված չի ծաղրվում, որովհետեւ ինչ որ մարդ սերմանում է, նույնը եւ կհնձի. ով սերմանում է իր մարմնի համար, այդ մարմնից էլ կհնձի ապականություն, իսկ ով Հոգու համար է սերմանում, այդ Հոգուց էլ կհնձի հավիտենական կյանք»:
Աղբյուր «Սյունյաց կանթեղ»
Լիլիթ Հովհաննիսյան
