Մի ալքիմիկոս երկար տարիներ ջանում է գտնել անմահությունը…, Եվ այսպես բազում օրեր անց մի կիսախավար ձեղնահարկում տարբեր նյութեր բաղադրելով փորձեր է կատարում: Փոքր-ինչ անց ուրախությամբ գոչում է.
-Գտա, գտա, անմահության բաղադրությունը գտա:
Նրա մոտ են շտապում ջահերով զինված այլ ալքիմիկոսներ: Գյուտարարը ոգևորությամբ մի կավե ամանով լցված բաղադրությունը ցույց է տալիս մյուսներին, որոնք մեծ հետաքրքրությամբ իրենց ջահերը մոտեցնում են ընդհուպ կավե ամանին, որպեսզի ավելի լավ տեսնեն: Լսվում է մի պայթյուն, ձեղնահարկը լցվում է թանձր ծխով և չորս կողմը սուրացող կավե ամանի կտորներով… քանի որ ալքիմիկոսը անմահության փոխարեն հայտնաբերել էր վառոդը…
Մարդիկ ինչքան փորձեն գիտությամբ, փիլիսոփայությամբ և այլ ճանապարհների միջոցով շրջանցել Աստծուն և անմահությունը փնտրել, զուր է, որովհետև այդ փնտրտուքների մեջ շատ ավելի արագ մահվան մի նոր ուղի են գտնում, քան անմահություն:
Պետք չէ անտեսել հավերժություն պարգևող Արարչին` անմահություն փնտրելով անմահությունից դուրս…
Հովհաննես սրկ. Մանուկյան
