Ժամանակով մի թագավոր կար, ով մրցանակ է խոստանում նրան, ով ամենալավը կնկարի խաղաղությունը։ Շատ նկարիչներ են մասնակցում, թագավորը ուշադիր զննում է բոլոր նկարները, բայց նրան դուր են գալիս միայն երկուսը, որոնց մեջ պետք է ընտրություն կատարեր։
Նկարներից մեկում պատկերված էր մի հանգիստ լիճ։ Այն կատարյալ հայելու նման իր մեջ էր արտացոլում շրջակա բոլոր լեռները, կապույտ երկինքն ու ճերմակ, բամբակյա ամպերը։ Բոլոր նրանք, ովքեր տեսան նկարը, մտածեցին, որ այն խաղաղությունը պատկերող կատարյալ նկար է։
Մյուս նկարում նույնպես լեռներ կային, բայց դրանք անողորկ էին և մերկ։ Վերևում կատաղած երկինքն էր, որից անձրևն էր թափվում և կայծակն էր խաղում։ Իսկ հեռվում մի լեռան վրայից փրփրալով ցած էր թափվում ջրվեժը։ Այդ նկարը ամենևին էլ խաղաղություն չէր պատկերում։ Բայց երբ թագավորը ուշադիր նայեց, ջրվեժին մոտիկ նա տեսավ քարքարոտ ժայռի վրա աճող մի փոքրիկ թուփ, որի վրա իր բույնն էր հյուսել մի մայրիկ թռչյուն։ Այնտեղ, կատաղած ջրերի մեջ թռչյունը նստած էր բնի վրա։ Կատարյալ խաղաղություն։
Թագավորը ընտրեց երկրորդ նկարը։ Եվ երբ նրան հարց տվեցին, թե ինչո՞ւ, նա պատասխանեց. “Որովհետև խաղաղություն չի նշանակում լինել մի վայրում, որտեղ չկա աղմուկ, դժվարություններ, ծանր աշխատանք։ Խաղաղություն նշանակում է լինել այդ ամենի մեջ, բայց հանգստություն ունենալ սրտում։ Դա է խաղաղության իսկական իմաստը“։
Դժվարություններ միշտ կլինեն, բայց Տերը մեզ խոստացել է, որ մեզ երբեք մենակ չի թողնի Այդ վստահությունն է, որ մեզ խաղաղություն է բերում։
Խաղաղություն ձեզ, սիրելի քրիստոնյաներ:
