Որտեղի՞ց է արդյոք մեր մեջ այն գիտակցությունը, որ մեզնից վեր կա գերագույն մի էակ, որին մենք կարող ենք դիմել նեղության պահին, խոսել Նրա հետ սրտաբուխ աղոթքով և կամ մեր դժգոհությունը հայտնել մեր կյանքի անհաջողությունների համար, թեև վերջինիս դեպքում այդ անելու իրավունքը մենք չունենք:
Իրականում հավատու՞մ ենք մենք Աստծուն, թե՞ ուղղակիորեն գործածում ենք Աստված բառը, մյուս բառերի շարքում անիմաստ կերպով` չհասկանալով, թե ինչ Էություն է կանգնած այդ բառի հիմքում: Եվ իսկապես, մենք հաճախ այնքան անգիտակցաբար ենք արտաբերում Աստված, Հիսուս Քրիստոս անունները:
Մենք օգտագործում ենք այդ բառերը իբրև խոսքի երկրորդական համեմունք, այնինչ դրանք խոսքի աղն են և մեր հանապազօրյա հացը:
Մենք գտնում ենք, որ մարդը, ինչպես հարկն է, պետք է ճանաչի Աստծուն, որպեսզի կարողանա վստահել Նրան, որպեսզի իրապես կարողանա վայելել աստվածապարգև այս կյանքի հնարավորությունը, ու խելամիտ կերպով այն ապրելով՝ շահի հավիտենականը:
Աստված, Ով ասաց և ամեն բան եղավ, Ով ամեն բան ստեղծեց ու հաստատեց Իր խոսքով, այսօր շատ հաճախ պարզապես մի բառ է՝ մարդկային խոսքի ոչ պարտադիր բաղադրիչ. Աստծո անունը անտեղի արտաբերելը մեծ մեղք է:
Սարսափելի է, երբ մարդուց արհեստականորեն կտրում են իր անցյալը և վերջինիս տրամաբանական շարունակություն-ապագան` վերացնելով մարդուն` որպես իր սեփական անցյալն ու ապագան կապող ներկա, և անհատին են կցում ցանկացած սկիզբ ու ծագում` փորձելով մարդկության պատմության անիվը շեղել դեպի մեկ այլ` վտանգավոր ու կորստաբեր գալիք: Երբ տունկը կտրում են արմատից, նրա բնականոն աճը և զարգացումը այլևս անհնար է պահպանել նույնիսկ ծայրաստիճան խնամքի դեպքում: Այսպես, մարդու ծագումը կտրելով իր աստվածազարմ արմատից՝ մարդկությանը պատվաստեցին պրիմատների դասին: Ահա, թե որքան կարևոր է ճանաչել մեր սկիզբը, արմատը, ծագումը, անցյալը և ապրել, սնվել այն «հողից», որտեղ տնկվել ենք (մարդը իրեն պետք է զգա այն սերմի նման, որին դրել են հողը, որպեսզի հետո տնկեն այնտեղ, ուր պետք է):
Մենք հավատում ենք Աստծուն և գիտենք Նրա գոյության մասին, որովհետև Նրա էության մի մասնիկի կրողն ենք, որովհետև Նա պատվեց մեզ խոսքով, անձնիշխան կամքով, ստեղծելու և արարելու շնորհով և բարին, ճշմարիտը ու կատարյալը գնահատելու կարողությամբ: Եթե սովորական մարդը կարող է իրեն թույլ տալ բողոքել Աստծուն իր անհաջողությունների համար և Նրան անարդար համարել, ապա քրիստոնյան ճանաչում է Աստծուն և գիտի, որ Աստված արդար է, և նրա դատաստանները ուղիղ են (Սաղմ.118:137), Աստված բարի է (Մարկ.10:8), Աստված Սուրբ է և մեզ էլ սրբության կոչ է անում. «Քանի որ գրված է. Սո՛ւրբ եղեք, որովհետև սուրբ եմ ես»: ( Ա Պետրոս 1:16): Հիսուս Քրիստոս ասում է. «Նոր պատվիրան եմ տալիս ձեզ, որ սիրեք միմիանց» (Հովհ.13:34), ուրեմն կա Աստծո մի անուն, որ առավել է բնութագրում Նրան. Աստված սեր է: Սերը կրքի վանդակում բանտված անհույս թպրտացող զոհ չէ, ինչպես կարծում են շատերը, այն մարդկային և աստվածային սրտերը կամրջող ու կապող հզոր ուժ է: Սերը ազատության սահմանադրությունն է, իսկ ազատությունը` լոկ բարոյականության (պարտք, պարտականություն, պարտավորություն, պատասխանատվություն, ամոթ) իրավունքը:
Բարոյականություն բառի արմատը «բարի» բառն է: Այն, ինչ Ատված ստեղծել է Իր խոսքով, բարի է և գեղեցիկ, իսկ չարը հենց այն պատճառով է «չար», որ արարված չէ Աստծո կողմից: Ինչո՞ւ ենք այդքան շեշտում բարոյականության կարևորությունը. անզեն աչքով անգամ նկատելի է, որ վերջինս անքակտելիորեն կապված է արդարության, սրբության, և իհարկե, բարության հետ:
Աստված մարդուն ստեղծեց սիրով, ստեղծեց ազատ և պարուրեց նրան առանձնակի խանդաղատանքով ու հոգածությամբ, և արդարացիորեն ակնկալում է մեր փոխադարձ սերն ու նվիրումը Իր և մեզ նմանների հանդեպ:
Աստված սեր է, և այդ սիրո արդյունքում մենք կանք ու կարող ենք հարատևել իբրև մարդ` Աստծուն պատկերակից ու փառակից եակ:
Եկեք չկտրվենք մեր արմատներից, որպեսզի չչորանանք աշխարհային խորշակներից և չքշվենք դեպի կորուստ, այլ սնվենք կենդանի ջրի աղբյուրից և պտղաբեր լինենք Աստծո հավիտենական արքայության համար:
Հեղինակ` Լիլիթ Հովհաննիսյան
Աղբյուր՝ «Սյունյաց կանթեղ»
