Պատարագիչ քահանան Սկիհի մեջ մնացած Մարմինն ու Արյունն էլ է ճաշակում, Սկիհը մաքրում է, սրբում և սքողում՝ ծածուկ հետևյալ գոհաբանական աղոթքն ասելով. «Շնորհակալ ենք, Հա՜յր ամենակալ, որ պատրաստեցիր սրբության տաճար սուրբ Եկեղեցին՝ մեզ համար նավահանգիստ լինելու, որտեղ փառաբանվում է Ամենասուրբ Երրորդությունդ, ալելուիա։ Շնորհակալ ենք Քեզանից, Թագավո՜ր Քրիստոս, որ կյանք տվող սուրբ Մարմնովդ ու Արյունովդ կենդանություն պարգևեցիր մեզ. շնորհիր մեղքի քավություն և մեծ ողորմություն, ալելուիա։
Շնորհակալ ենք Քեզանից, Ճշմարիտ Հոգի, որ նորոգեցիր կենդանի սուրբ Եկեղեցիդ, անարատ պահիր նրան Երրորդությանդ հավատով այսուհետև մինչև հավիտյան, ալելուիա»։ «Լցաք» երգից հետո սարկավագը ժողովրդին հրավիրում է գոհունակության զգացում հայտնելու՝ սուրբ և անապական խորհուրդը հավատով ճաշակած լինելու համար։ Դպիրները դարձյալ ձայն են տալիս՝ երգելով. «Գոհանամք զՔէն, Տէր…»։ Թարգմանություն. «Գոհություն ենք մատուցում Քեզ, ո՜վ Տեր, որ քո անմահական Սեղանից կերակրեցիր մեզ՝ քո Մարմինն ու Արյունը բաշխելով աշխարհին փրկություն և մեր անձերին կյանք լինելու համար»։
Պատարագիչը, գոհության աղոթք ասելուց հետո, դարձյալ լվանում է ձեռքերը, սաղավարտը դնում է գլխին, եթե վարդապետ կամ եպիսկոպոս է, դնում է նաև իր խաչն ու եպիսկոպոսական պանակեն և այլն։
