Մի թերագնահատեք մարդկանց (Անապատի հայրերի կյանքից)

Երբ Աբբա Եփրեմն առաջին անգամ գնաց Եդեսիա, ճանապարհին Աստծուն աղոթում էր, որպեսզի հազիվ քաղաք մտնի, հանդիպի ինչ որ մեկին՝ ում հետ կկարողանա քննարկել Աստվածաշնչին վերաբերող խնդիրներ: Առաջին անձը, որին հանդիպեց և որն ուղիղ քայլում էր դեպի իր կողմը, մի կին եղավ, որ պոռնիկ էր: Աբբա Եփրեմը
տխրեց, մտածելով, թր Աստված չէր լսել իր աղոթքը: Աստվածաշնչի մասին ի՞նչ կարող էր իմանալ այդ անբարո կինը: Ինչպե՞ս կարող էր օգնել իրեն լուծելու իր խնդիրները: Բայց կինն էլ ավելի առաջ եկավ և սևեռուն հայացքով նայում էր նրան: Զարմացած, բայց առանց զայրանալու և առանց համբերությունը կորցնելու, Աբբա Եփրեմը հարցրեց. «Ինչո՞ւ ես այդպիսի սևեռուն հայացքով ինձ նայում»: Կինը պատասխանեց, ակնարկելով տղամադու և կնոջ արարման պատմությանը Ծննդոց գրքում. «Իմ համար բնական է, որ քեզ նայեմ, քանի որ քեզնից եմ ստեղծվել: Ինչ վերաբերվում քեզ, ոչ մի հիմնավոր ու արդարացի պատճառ չունես ինձ նայելու: Դու հայացքդ պետք է սևեռես հողին, որից ստեղծվել ես»:
«Ձեր միջից անմե’ղը նախ թող քար գցի դրա վրա» (Հովհ. 8:7): Երբ նրանք այս խոսքերը լսեցին, մեկ առ մեկ սկսեցին դուրս գալ, մնացին միայն Հիսուսն ու կինը: Տերը նրան ասաց. «Ո’վ կին, ո՞ւր են. Քեզ ոչ ոք չդատապարտե՞ց»: Եվ նա ասաց. «Ո’չ, Տեր»: Հիսուս նայեց նրան ու ասաց. «Ես էլ քեզ չեմ դատապարտում. Գնա, այսուհետև մի մեղանչիր» (Հովհ. 8:10-11):
Հիսուս եկավ մեղավորների և հիվանդների համար: «Ես չեկա ծառայեցնելու, այլ՝ ծառայելու: ես ձեր մեջ սպասավորի պես եմ»:
Եկեք երբեք չթերագնահատենք մեր դիմացինին, նրա կարողությունները, շնորհները և վերջապես մարդ լինելը: Մարդ լինենք, որպեսզի Աստծուն ավելի մոտ լինենք; Հավատանք մեր ընկերոջը, սիրենք նրան մեր անձի պես; Նա էլ Աստծու ստեղծածն է:

ԱՆԱՊԱՏԻ ՀԱՅՐԵՐԻ ԿՅԱՆՔԻՑ

Գրառում՝ https://www.facebook.com/FatherHovsep?fref=nf