Աղանդավորությունը և փողոցային արատավոր բարքերը` որպես պաշտպանունակության սպառնալիք

Կրոնական անվտանգության ապահովումն ազգային անվտանգության հիմնարար արժեքներից է, որն ուղղված է ազգի հոգևոր անվտանգության ապահովմանը, ազգային և համամարդկային արժեքների վրա խարսխված անհատի ձևավորմանը և բնականոն զարգացման նախադրյալների ստեղծմանը, ինչպես նաև հոգևոր արժեքները ոտնահարող, աղճատող և անհատի ինքնության ու լինելիության հիմքերը խարխլող սպառնալիքների չեզոքացմանը:
Հայ ժողովուրդն ու Հայաստանյայց Եկեղեցին դարեր շարունակ մաքառել են՝ պահպանելու իրենց ուրույ նհոգևոր-մշակութային ժառանգությունը, ունեն կրոնական բազմազանությունն ու հանդուրժողականությունը հարգելու հարուստ և պատմական փորձառություն:
Մեզանում նաև կարևորվել է ճշմարիտ հոգևոր արժեքների պահպանության և մարդկային կյանքում դրանց ամրապնդման համար քույր Եկեղեցիների և այլ կրոնների ներկայացուցիչների հետ միասնաբար հանդես գալու հրամայականը, հարգվել են հարևան ժողովուրդների մշակութային-հոգևոր յուրահատկություններն ու ազատությունները:
Հայոց Եկեղեցու համար թիրախ է եղել մարդկության ընդհանուր թշնամու` մեղքի դեմ պայքարը, երբ հասարակության մեջ գերիշխել է կրոնական անհանդուրժողականությունը, մշակութային-կրոնական թշնամանքը, մարդ անհատի իրավունքների ոտնահարումն ու բռնացումը, հանրային կյանքի բարօր ու աստվածահաճո ընթացքի խաթարումը:
Այսօր ամբողջ աշխարհում գործող քայքայիչ աղանդավորական կառույցները, հակակրոնական կազմակերպությունները, սոցիալական խմբերնիրենց գործունեությամբ մեծ վտանգ են ներկայացնում յուրաքանչյուր պետության կրոնական անվտանգությանը, պետականությանը: Յուրաքանչյուր աղանդ, իբրև հոգևոր կառույց, շատ հեռու է իր աստվածճանաչողության ճանապարհից, որովհետև ժամանակակից աղանդների գերակշիռ մասն իր գաղափարախոսության հենքում դնում է ամբոջատիրությունը, որը մասնավորապես ուղղված է գլոբալիզացիայի արհեստական տարածմանը, ինչը, բնականաբար, իր ազդեցությունն է ունենում ազգային ավանդական մտածողության վրա և սպառնում դրա բնականոն առաջընթացին:
Աղանդներից դուրս նաև գործում են, որոշակի հակակրոնական կազմակերպություններ, սոցիալական խմբեր, որոնք ևս վտանգ են ներկայացնում: Այս կազմակերպություների թվին են պատկանում Էմոները, Գոթերը, Սատանիստները, Հակաքրիստոսները: Սրանց մեծ մասը վտանգ է ներկայացնում մասնավորապես զորամասերում գործելու դեպքում, որովհետև թերագնահատում է կյանքը: Նրանց գաղափարախոսության բարձրակետը ինքնասպանության հանգելն է: Պետք է արձանագրել, որ այսպիսի կազմակերպության դրսևորումերը շատ ավելի վարակիչ են` միմյանց փոխանցվելու վտանգով լի: Քարոզչության առանցքն այլասերումն է և սանձարձակ կյանքը, ինչը նաև լայնորեն քարոզվում է հեռուստատեսությամբ և համացանցով:
Շատ վտանգավոր են նաև աթեիստական գաղափարը տարածող անձինք, ովքերմիշտ, որպես կանոն, աչքի են ընկնումիրենց հակաեկեղեցական հայացքներով և իրենց անվանում են աթեիստներ` անհավատներ: Իրենց գործունեությամբ դրսևորվում են ոչիբրև կազմակերպություններ, այլ անհատներ:
Կայունությունն ու միասնությունը ցանկացած պետության ու պետականության հիմքն են, առաջընթացի գրավականը: Այս զույգ իրողությունները մեզանում ավանդաբար սնվել են քրիստոնեության ակունքից, որը, որպես պետական կրոն, ավելի քան 1700 տարի ապահովել է մեր երկրի միատարրությունը, դարձել հասարակության համար համընդհանուր ընդունելի վարքուբարքի չափանիշ: Հեռանալով այս մաքրամաքուր ակունքից` այսօր ականատես ենք կրոնական այն խայտաբղետությանը, որ առկա է մեր երկրում և միանգամայն ցանկալի է մեր երկրի բացահայտ ու դիմակավորված թշնամիներին: Սերմանելով,իբր, դավանանքի ու խղճի ազատության բազմադեմ գաղափարներ`մեր Եկեղեցու վարդապետությանն անտեղյակ հայորդիներից մեր ՙբարեկամները՚ կռում են մեր Եկեղեցուու պետության անկեղծ թշնամիներ, որ ցանկացած պահի պատրաստ կլինեն կատարելու իրենց իսկական տերերի հրահանգները: Այս գործին լծված մարդկանց մասին է մեր Տերն ասում, որ արտում սերմանված բարի սերմի վրա որոմ ցանողները գիշերով են գործում (հմմտ. Մատթ. ԺԳ 25):
Պակաս կարևոր չէ այն հանգամանքը, որ այս ճանապարհն ընտրած մարդը, ըստ մեր Տիրոջ նախազգուշացման, կանգնում է ոչ միայն մարմնապես`որպես հայ իր գոյությունը խաթարելու, այլև իր հոգին կորցնելու, գեհենի կրակին մատնելու վտանգի առաջ (հմմտ. Մատթ. Ժ 28): Բանակը այս զույգ ախտերից զերծ պահելու համար պետք է հետամուտ լինենք, որպեսզի առավել համախմբված, միասնական ու միակամ աշխատանք կատարենք, սեփական եկեղեցու հոգևոր գիտելիքներն ամրապնդենք:
Բանակը հասարակության ամենակարևոր օղակներից մեկն է, որի անաղարտությունը գրավական կլինի այս նույն նախանձախնդրությամբ պայքարն ավելի լայն դաշտ տեղափոխելու: Վատ ընկերներն ապականում են լավ բարքերը (Ա Կորնթ. ԺԵ 33),- ասում է Պողոս առաքյալը: Եթե կարողանանք վատ, որոմնացան ընկերներից զերծ պահել բանակի շարքերը, ավելին`հոգևոր զենքերով զինած հայրենանվեր մարտիկներ վերադարձնենք հասարակությանը, այս տղաները կկարողանան վերափոխել նաև իրենց միջավայրը քրիստոնեավայել կենցաղավարությամբ ու եկեղեցանվեր գործունեությամբ` պտղաբերելով մեկի դիմաց` երեսուն, մեկի դիմաց` վաթսուն և մեկի դիմաց` հարյուր (հմմտ. Մարկ. Դ 20):
Ուստի անհրաժեշտ է քրիստոնեական արժեքների համոզված կրող լինել` որպես ՙաշխարհի լույսը՚ (Մատթ. Ե 14)` տիրավանդ պատգամով կարողանալու համար ազդել ու սրբել անգամ վատ ընկերների հասարակությունը: Չպիտի մոռանանք, որ ամեն ինչ խարսխվում է բարենպաստ նախադրյալների վրա, որոնք մասամբ հնարավոր է կառավարել և ուղղորդել, ապահովել ցանկալի զարգացում: Քրիստոնեական-բարոյական արժեքների սերմանման լավագույն ճանապարհը մերիսկ օրինակը պիտի լինի: Հաջողության ճանապարհը համբերատարությունն է, ազգային-ավանդական արժեքների, ազգային-հոգևոր մշակույթի ոլորտներում հետաքրքրասիրության քաջալերումը, քրիստոնեական արժեհամակարգի յուրացումը` կանխելով վակուումը լցնելու փողոցային բարքերի միտումը:Այսօր սերիալներն ու հոլովակների էժանագին պահանջարկ բավարարող ժամանցի ինստիտուտն են բռնել ճաշակ ձևավորող ուկրթող և ժամանակի փորձությունն անցած ավանդական արժեքների տեղը; Ուրեմն չհապաղենք լրացնելու այս բացը, հակառակ դեպքում տրամագծորեն հակառակ արդյունք կունենանք: Այսօրվա աշխարհաքաղաքական պայմաններում հիշյալ արժեքների սերմանման ամենակարևոր դաշտերից մեկը մնում է բանակը: Բարոյական արժեքների կրող անհատի հոգեկերտվածքը պիտի ձևավորվի, իսկ միտքը կրթվի ազգային ուհոգևոր տարրերի համադրությամբ: Մեր բոլոր պատերազմները եղել են ՙվասն հաւատոյ եւ վասն հայրենեաց՚, և հայի հայրենիքը երկու թև ունի` նյութական ուհոգևոր` երկիրնու Եկեղեցին: Մեր երկիրը նախ և առաջ մեր նախնիների սրբազան ավանդն է, որի ամեն մի քիլն ու թիզը անձրևից առավել մեր նախնյաց արյունով ու քրտինքով է ոռոգվել, աստվածապարգև գանձ է, հանուն որի մեր նախնիները չեն երկմտել իրենց կյանքը տալ: Մեզ համար երկրավոր հայրենիքն անգամ հոգևոր է, որովհետև մեր արյունռուշտ հարևանները երբեքչեն կարողացել այն մերսրտից հանել` նույնիսկ գրավելու, մասնատելու, թալանելու ու բզկտելու, մինչև իսկ ցեղասպանելու ու հայրենազրկելու գնով: Մեր տեսակը բարոյական ոստիկանության կարիք չի ունեցել և չունի: Քա°վ լիցի:

Հայ քրիստոնյայի շարժիչ ուժը միշտ եղել են ազատ մտածելու ու գործելու կարողությունը և պատասխանատվության գիտակցությունը: Այսօր է ժամանակը կրթելու և կերտելու մեր երկրի ապագա զինվորին ու վաղվա օրինակելի քաղաքացուն: Թույլ չտանք, որ իբր մեր բազմազբաղության պատճառաբանությամբ փողոցը զբաղվի նրանց դաստիարակությամբ: «Վատ ընկերներն ապականում են լավ բարքերը»,- դարձյալ հիշենքՊողոս առաքյալի խոսքը (Ա Կորնթ. ԺԵ 33): Ի վերջո, պիտի գիտակցենք, որ փողոցային բարքերը ձևավորվում են վատ օրինակ տալու, մեր անտարբերության, գիտակցաբար բարձիթողի վիճակ ստեղծելու կամ էլ «մեծ մանրուքներն» անտեսելու արդյունքում: Հայոց Եկեղեցին այսօր էլ շարունակում է ընթանալ մշտապես իր առաքելությունն իրականացնելով` ի խնդիր հասարակաց բարօրության ու մարդկային աստվածատուր կերպարի պահպանման: Հասարակությունն այսօր Հայաստանում պիտի կարողանա, ի պետս վեհագույն նպատակների, ճիշտ գնահատել ու հասկանալ քրիստոնեական անանց արժեքների վրա կառուցված Հայոց հոգևոր հայրենիքի տարածական ու բովանդակային կարևորությունը մերօրյա կրոնական ազատության փորձառության կերտման գործում: Միայն համախմբվելու, առկա վիճակի համար մեղքը միմյանց վրա չգցելու և յուրաքանչյուրս մերտեղում գործելու արդյունքում հաջողությունը երաշխավորված կլինի:

ՀՀ ԶՈՒ հոգևոր առաջնորդ` Տ. Վրթանես եպիսկոպոս Աբրահամյան

Աղբյուր ՝armchaplain.com