Աղանդավորական ազատությունն առանց սահմանների վերածվում է սանձարձակության

Այսօր նաև աղանդավորներն իրենց հավաքավայրերը կոչում են եկեղեցի: Սակայն ինչպես Պողոս առաքյալն առաջին դարում (Հռ. 16.17-18, Գաղ. 1.6-9, Փիլիպ. 3.18-19), մենք ևս պետք է այսպիսի կազմակերպությունների դեմ հանդես գանք, որոնք իրենց սխալ գաղափարախոսություններն են սփռում: Կաթոլիկ Եկեղեցու մեծանուն սրբերից մեկը` Օգոստինոսը, ասում է, որ ճշմարիտ Եկեղեցուց դուրս որևէ մեկը կարող է գտնել ամեն ինչ, բացի փրկությունից: Նրանց հետևորդները կարող են երգել ալելուիա, պատիվ ստանալ, Ավետարանն իրենց ձեռքը վերցնել և կարդալ ու քարոզել, բայց ոչ ոք փրկություն չի ունենա ճշմարիտ Եկեղեցուց դուրս:
Մեր օրերում ազատության և ազատ ընտրության խնդիրը կա: Աղանդները կարող են առարկել, որ իրենք ազատություն ունեն քարոզելու իրենց հավատքը: Սակայն ՀՀ Խղճի ազատության և կրոնական կազմակերպությունների մասին օրենքն արգելում է աղանդավորներին քարոզել իրենց խմբակների անդամ չհանդիսացող այլ մարդկանց: Բացի դրանից ազատությունն առանց սահմանների վերածվում է սանձարձակության: Եկեղեցական ժամանակակից հեղինակներից մեկը շատ դիպուկ է ասել. «Ես ազատ եմ շարժելու իմ ձեռքը, բայց իմ ձեռքը շարժելու իմ սեփական ազատությունը վերջանում է այնտեղ, որտեղ սկսվում է ուրիշի դեմքը»: Սա նշանակում է, որ ազատությունը սահմանափակելու պատճառներից մեկը ուրիշին հասցվող ցավն է: Իսկ աղանդավորական կազմակերպությունները ցավ են պատճառում մեր ազգին` բաժանում գցելով մեր ժողովրդի մեջ, հեռացնելով մեր Սուրբ Եկեղեցուց և մեր նախնիների ճշմարիտ հավատքից:

Ադամ քահանա Մակարյան. Քրիստոնեության իսկությունը (գիտելիքներ հավատացյալներին)